تبلیغات
توتستان - نقد فیلم مریخی ریدلی اسکات
 
توتستان
وبلاگ ادبی،سینمایی،انتقادی
شنبه 27 شهریور 1395 :: نویسنده : محمدرضا آزادی       

کارگردانان بزرگ مثل اسپیلبرگ،نولان،اسکات،کامرون و دیگران حتی در آثار غیر شاهکارشان قدرت خلاقه و تسلط عمیقشان به ابزار سینما و داستان پردازی را نشان می دهند و دنیایی جذاب و قابل قبول و سرگرم کننده خلق می کنند.ریدلی اسکات از این مقوله جدا نیست.


http://cheee.ir/wp-content/uploads/2015/11/the-martian-main-620x349.jpg

مریخی اقتباسی از رمان موفقی از اندرو ویر است که به خاطر رویکرد ساده به موضوعی بدیع در دنیای ادبیات علمی تخیلی مطرح شد.فیلم داستان بارها گفته شده مرد تنها گرفتار در طبیعت وحشی است.حال این طبیعت وحشی سیاره برهوت مریخ است و تلاش بی پایان ،سرسختانه و در عین حال شوخ طبعانه و سرخوش ایم مرد برای زنده ماندن.

اسکات هوشمندانه مهمترین عنصر کتاب یعنی شوخ طبعی و سرخوشی قهرمان را مبنای اثری تازه قرار داده است.بیشتر آثار علمی تخیلی یا روی قهرمان پردازی اسطوره ای یا روی اکشن و یا روی علم تأکید می کنند ولی این کتاب و اسکات نگاهی دیگر را برگزیده و مبنا قرار داده است.

انتخاب مت دیمن بسیار هوشمندانه است.تلفیق سماجت و قهرمان ساده و لحن شوخ و سرزنده دیمن که آثار کمیک خود دیمن در آمده و ساخت شمایلی هابیت وار از مارک ویتنی گیاه شناس او را متفاوت از اغلب قهرمانان این آثار قرار می دهد.نگاه سهل و ساده ویتنی به زندگی برعکس قهرمانان بیش از حد هدفمند دیگر آثار به درک لحظه و اهمیت اکنون در زندگی تشابه زیادی با هابیتها و جوانان سرخوش دوران مسابقه فضایی دهه شصت و هفتاد دارد.ادمهایی که شاید نتوانستند دنیای مورد علاقه شان را از دل تضادهای انسانی و اجتماعی خلق کنند و سرخورده و زخمی بسیاری قربانی و فنا شدند اما اثری خود را تا ابد بر جهان پیرامونشان حک کردند.ویتنی شمایلی از نسل تمام شده است که با همه تناقضات ساختاری اش مهمترین نسل تاریخ بشریت بود و آنچنان دستاوردهای مهم فرهنگی و حسی بر جای گذاشت که هر کسی برای آینده خود و بشریت به آن نیازمند است.

شوخ طبعی و دست انداختن اصول،تضاد با نظم حاکم،تخیل افسار گسیخته و ارتباط عاشقانه با طبیعت و تن مهمترین نشانگان این نسل است.

اسکات هوشمندانه به بازگشت به بعضی نشانگان آن  نسل برای مشکلات کنونی جهان اشاره می کند.ویتنی نوعی انحراف معیار بر فضانورد نمونه است.اما همین نمونه غیر عادی موفقیت غیر مترقبه می آفریند.

نکته جالب فیلم این است که فیلم ساز فردیت را در مقابل اجتماع و نظم آن ستایش می کند.ناسا سازمانی ناتوان و درگیر بروکراسی سیاسی و اداری نمایش می شود و موفقیت در فردیت،جسارت و ریسک کردن توصیف می شود.اسکات بجای سازمانی هدفمند برای فتح فضا بر قهرمانان بی کله ،جسور و نترس تأکید می کند.

امروز نظم حاکم ساکن و بروکراتیک که از تغییر و نوآوری فراری است چون منظم و برنامه پذیر نیست پس باید همه چیز را چارچوبه کرد و این باجبار جهش سریع و پیروزی های بزرگ را منتفی می کند.

http://www.newyorker.com/wp-content/uploads/2015/10/151012_r27134-1200.jpg





نوع مطلب : دستنوشته (نقد فیلم)، 
برچسب ها : مریخی، ریدلی اسکات، فضا، مت دیمن، مریخ، شوخ طبعی،
لینک های مرتبط :
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


 
درباره وبلاگ

در این وبلاگ نظریات شخصی نویسنده در حوزه های ادبیات داستانی و سینما ذکر شده است.

Homo damnatus est ad tragoedia
Man is doomed to tragedy
انسان محکوم به تراژدی است
مدیر وبلاگ : محمدرضا آزادی
مطالب اخیر
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :