تبلیغات
توتستان - مطالب اردیبهشت 1395
 
توتستان
وبلاگ ادبی،سینمایی،انتقادی
دوشنبه 27 اردیبهشت 1395 :: نویسنده : محمدرضا آزادی       


http://www.madomeh.com/img/news/lg/4125.jpg

ببر سفید اولین رمان آراویند آدیگا روزنامه نگار هندی الاصل استرالیایی است که در سال 2008 منتشر و برنده جایزه مهم ادبی بوکر شد.رمان در قالب نامه ها یا یادداشتهایی از راوی به نخست وزیر وقت چین ون جیابائو نوشته شده است.راوی کاسبکاری از شهر بنگلور است که با روایت زندگی پر فراز و نشیبش در هند به بررسی فرهنگ و تاریخ و جامعه شناسی هند امروز می پردازد.

نکته مهمی که در کتاب توجهم را جلب کرد این است که نویسنده سعی نکرده قهرمان یا راویش را بیگناه و مظلوم جلوه دهد و در روایت  او جامعه نیز با طنزی قدرتمند نقد شده است.نویسنده تمام تناقضات و مشکلات یک جامعه دو قطبی سنتی-مدرن را با قدرت شرح داده که راویش را به نوعی واکنش خاص به این نوع نگرش اجتماعی رهنمون کرده است.

بالرام حلوایی پسر یک روستایی هندی که کلاسکه چی است با تخیل فعال اما رندش تلاش دارد که از ساختار استثمارگر طبقاتی سنتی هند و بند خانواده ویرانگرش رها شود.رمان روایت تلاش موجودی مفلوک اما تلاشگر است که می خواهد از این بن بست اجتماعی کشورش بگریزد و نوعی آزادی را تجربه کند.او در این راه بسی چیزها را فدا می کند تا به آزادی نسبی خود برسد.


http://www.dariche93.ir/images/book/23.jpg

در پایان او مجبور است برای حفظ خود و آزادیش بر خلاف میلش مرتکب قتل شود و خانواده اش را فدا کند.نویسنده در پایان موضع نمی گیرد و راوی هم خود را بیگناه کامل نمی داند اما تلاش می کند تا انسان بهتری باشد.

راستش بعد از خواندن این رمان بر نگاه خودپسندانه و ناسیونالیستی بیش از حد کشور افسوس خوردم.اگر کسی در ایران سعی کند رمانی یا فیلمی با موضوع نقد تند اجتماعی درون نگر به نوعی که تناقضات اجتماعی و فرهنگی ایران را نقد کند نویسد یا بسازد بلافاصله با لفظ سیاهنما،عامل بیگانه و دشمن برچسب خورده و خفه و یا ساکت می شود.بنابرین ما همیشه بر سبیل متعارف راه خود را می رویم و مرتب همان اشتباهات را به نام فرهنگ بومی مرتکب شده و هیچ پیشرفتی رخ نمی دهد.

نقد حقیقی و دردمندانه بسیاری مواقع تلخ و برخورنده است و تلاش برای اصلاح فرهنگ عامه سخت و دردسر زا اما برای پیشرفت و تعالی انسان لازم و ضروری است.

آریواند آدیگا با طنز و تلخی همزمان ساختار پوسیده جامعه کهن مشابه ما را به چالش می کشد و تلاش نچندان متعالی اما آزادی خواه یک انسان را می ستاید حتی اگر در نگاه رسمی پذیرفته نباشد.تلاش نقد درونی باید با تحمل جامعه همراه باشد وگرنه نوعی تساهل و بی تفاوتی جامعه را به لختی و پوچی درونی محکوم می کند.

بخش جالبی از کتاب را بخوانید : «قربان. وقتی بیایید اینجا، به شما می گویند ما هندی ها همه چیز را از اینترنت گرفته تا تخم مرغ اب پز و سفینه فضایی اختراع کرده ایم و بعد انگلیسی ها همه ی آنها را از ما دزدیده اند. مزخرف می گویند. مهم ترین چیزی که طی ده هزار سال تاریخ از این مملکت بیرون آمده، قفس مرغ و خروس است. بروید به دهلی کهنه پشت مسجد جامع و ببینید آنجا مرغ و خروس ها را توی بازار چطور نگه می دارند. صدها مرغ پریده رنگ و خروس رنگ و وارنگ را تنگ هم توی قفس های تور سیمی چپانده اند و مثل کرمهای داخل شکم توی هم می لولند، همدیگر را نوک می زنند و روی هم می رینند، و همدیگر را هل می دهند تا بلکه جایی برای نفس کشیدن باز شود؛ تمام قفس بوی گند وحشتناکی می دهد—بوی گند گوشت پردارِ وحشت زده. روی میز چوبی بالای این قفس، قصاب جوانی با نیش باز می نشیند و گوشت و دل و جگر مرغی را که تازه تکه تکه شده و هنوز اغشته به خون تیره رنگ است، با افتخار نشان می دهد. خروس های توی قفس بوی خون را از بالای سرشان احساس می کنند. دل و جگر برادرهایشان را می بینند که دور و برشان ریخته. می دانند بعد نوبت خودشان است. ولی شورش نمی کنند. سعی نمی کنند از قفس بیرون بیایند. توی این مملکت دقیقا همین بلا را سر آدم می آورند.»

توصیف این قفس را من هر روز در جامعه خودم هم حس می کنم.ملغمه ای از زندگی که بیشتر انگل وار است تا انسانی و مرداب ساز است تا متعالی و این قفس نفس مرا می گیرد.من هم متحیرم که چرا کسی فریاد اعتراض نمی کشد و تازه اگر هم بکشد سرکوب و بدنام می شود که تو ضد اجتماعی و هنجار ستیز.من هم هولدن کالفیدی در جهانی متناقضم که جز آرامش دیوانه خانه ای که عاقلان را به آن تبعید می کنند ندارم.

و فقط افسوس!!!





نوع مطلب : دستوشته (نقد کتاب)، 
برچسب ها : آریواند آدیگا، ببر سفید، نقد اجتماعی، قفس، هند، جایزه بوکر،
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 7 )    1   2   3   4   5   6   7   
 
درباره وبلاگ

در این وبلاگ نظریات شخصی نویسنده در حوزه های ادبیات داستانی و سینما ذکر شده است.

Homo damnatus est ad tragoedia
Man is doomed to tragedy
انسان محکوم به تراژدی است
مدیر وبلاگ : محمدرضا آزادی
مطالب اخیر
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :