مراسم اختتامیه سی امین دوره جشنواره فیلم فجر یکشنبه شب در حضور سینماگران و مدیران سینمایی و حضور پر شور مردم سینمادوست در تالار وحدت تهران برگزار شد و برگزیدگان چهار بخش مسابقه سینمای ایران، فیلم‌های اول، مستندهای بلند و مواد تبلیغی جوایز خود را دریافت کردند. اسامی برگزیدگان و نامزدهای بخشهای مختلف سی‌امین جشنواره فیلم فجر به این شرح است:

بهترین فیلم: دیپلم افتخار: «روزهای زندگی» به تهیه کنندگی سعید سعدی و سیما فیلم / «ضد گلوله» به تهیه کنندگی رضا رخشان
دیگر نامزدها: «ملکه» سیدابوالقاسم حسینی و بنیاد سینمایی فارابی، «نارنجی‌پوش» داریوش مهرجویی، «پل چوبی» علی سرتیپی و مهدی داوری، «بوسیدن روی ماه» منوچهر محمدی

بهترین کارگردانی: سیمرغ بلورین: پرویز شیخ‌طادی برای «روزهای زندگی»
دیگر نامزدها: داریوش مهرجویی «نارنجی‌پوش»، محمدعلی باشه‌آهنگر «ملکه»، همایون اسعدیان «بوسیدن روی ماه»، مانی حقیقی «پذیرایی ساده»

بهترین فیلمنامه: سیمرغ بلورین: مصطفی کیایی برای «ضدگلوله»
دیگر نامزدها: «بوسیدن روی ماه» همایون اسعدیان، «روزهای زندگی» پرویز شیخ‌طادی، «ملکه» محمدرضا گوهری و محمدعلی باشه‌آهنگر، «نارنجی‌پوش» وحیده محمدی‌فر و داریوش مهرجویی،

بهترین بازیگر مرد: سیمرغ بلورین: ‌فرهاد اصلانی برای «خرس» و «زندگی خصوصی»
دیگر نامزدها: حمید فرخ‌نژاد «گشت ارشاد» و «روزهای زندگی»، رضا عطاران «خوابم می‌آد»، حسین یاری «یک سطر واقعیت»، میلاد کیمرام «ملکه»، مصطفی زمانی «یه عاشقانه ساده»

بهترین بازیگر زن: سیمرغ بلورین: هنگامه قاضیانی برای «روزهای زندگی»، دیپلم افتخار بهناز جعفری برای «تلفن همراه رئیس جمهور»
دیگر نامزدها: لیلا حاتمی «نارنجی‌پوش»، مهناز افشار «پل چوبی»، شیرین یزدان‌بخش «بوسیدن روی ماه»، ترانه علیدوستی «پذیرایی ساده»

بهترین بازیگر مکمل مرد: سیمرغ بلورین: اکبر عبدی برای «خوابم می‌آد»
دیگر نامزدها: حمیدرضا آذرنگ «ملکه»، ساعد سهیلی «گشت ارشاد»، افشین هاشمی «بی‌خداحافظی»، پولا کیمیایی «گشت ارشاد»، احمد مهرانفر «یه عاشقانه ساده»

بهترین بازیگر مکمل زن: سیمرغ بلورین: یکتا ناصر برای «یکی می‌خواد باهات حرف بزنه»
دیگر نامزدها: ویشکا آسایش «برف روی کاج‌ها»، شبنم مقدمی «بوسیدن روی ماه»، میترا حجار «نارنجی پوش»، بیتا فرهی «در انتظار معجزه»

بهترین فیلمبرداری: سیمرغ بلورین: امیر کریمی برای «روزهای زندگی»، دیپلم افتخار: حسن پویا برای «راه بهشت»
دیگر نامزدها: علیرضا زرین‌دست «ملکه»، حسین جعفریان «بوسیدن روی ماه»، تورج منصوری «پل چوبی»

بهترین تدوین: سیمرغ بلورین: هایده صفی‌یاری برای «نارنجی‌پوش»
دیگر نامزدها: وارژ کریم‌مسیحی و مهدی سعدی «روزهای زندگی»، سعید شاهسواری «بی‌خداحافظی»، مهدی حسینی‌وند «گیرنده»، نیما جعفری جوزانی «ضد گلوله»

بهترین موسیقی: سیمرغ بلورین: حسین علیزاده برای «ملکه»، دیپلم افتخار: ناصر چشم‌آذر برای «گشت ارشاد»
دیگر نامزدها: محمدرضا علیقلی «روزهای زندگی»، فردین خلعتبری «یک روز دیگر»، بردیا کیارس «سلام بر فرشتگان»

بهترین طراحی صحنه و لباس: سیمرغ بلورین: عباس بلوندی برای «ملکه»
دیگر نامزدها: علی نصیری‌نیا «روزهای زندگی»، پروین صفری «پل چوبی»، شهرام قدیری‌فر «‌شور شیرین»، لیلا حاتمی «پله آخر»

نامزدهای بهترین چهره‌پردازی: سیمرغ بلورین: عباس صالحی برای «روزهای زندگی»
دیگر نامزدها: سعید ملکان «ملکه»، ایمان امیدواری «خوابم می‌آد»، رسول سیدعربی «آمین خواهیم گفت»، عبدالله اسکندری «یه عاشقانه ساده»

بهترین صدابرداری: سیمرغ بلورین: ساسان نخعی برای «بوسیدن روی ماه»
دیگر نامزدها: نظام‌الدین کیایی «نارنجی‌پوش»، رضا تهرانی «روزهای زندگی»، پرویز آبنار«بی‌خداحافظی»، عباس رستگارپور «ملکه»

بهترین صداگذاری: سیمرغ بلورین: محمدرضا دلپاک برای «خرس»، دیپلم افتخار: فرامرز ابوالصدق برای «روزهای زندگی»
دیگر نامزدها: امیرحسین قاسمی «ملکه»، پرویز آبنار «بی‌خداحافظی»، مهران ملکوتی «ضد گلوله»

بهترین جلوه‌های ویژه بصری: سیمرغ بلورین: کامران سحر خیز، امیر سحرخیز، سیدهادی اسلامی برای «سلام بر فرشتگان، دیپلم افتخار: حسن ایزدی برای «ملکه»
دیگر نامزدها: فرهاد یوسفی، سعید حاجی‌میری «بیداری»، حسین افشار «راه بهشت»، حسین صفا «روزهای زندگی»

بهترین جلوه‌های ویژه میدانی: سیمرغ بلورین: محسن روزبهانی برای «‌روزهای زندگی»
دیگر نامزدها: محسن روزبهانی «ملکه»، و «ضد گلوله»، جواد شریفی‌راد «شور شیرین»، عباس شوقی «خوابم می‌آد»، حمید رسولیان «گشت ارشاد»، حمید سلیمانی «راه بهشت»

جایزه ویژه هیئت داوران: داریوش مهرجویی برای «نارنجی‌پوش»

بهترین فیلنامه اقتباسی: علی مصفا برای «پله آخر»

سیمرغ زرین دبیر جشنواره: رسول صدرعاملی برای فیلم «در انتظار معجزه» و همچنین به تهیه‌کننده فیلم «شور شیرین»

فیلم منتخب تماشاگران در بخش بین‌الملل: «ملکه»

+++ بخش نگاه نو/ مسابقه فیلم‌های اول

بهترین فیلم: سیمرغ بلورین: «گیرنده» محمد قهرمانی و مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی
دیگر نامزدها: محمدرضا تخت کشیان و جواد فرحانی «خوابم می‌آد»، عبدالحسین و محمد ابوالحسنی «تهران 1500»، حسن علیمردانی و مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی «سلام بر فرشتگان»، ابراهیم اصغری «پنج‌شنبه آخر ماه»

بهترین کارگردانی: سیمرغ بلورین: رضا عطاران برای «خوابم می‌آد»، لوح تقدیر: مانلی شجاعی‌فرد برای «میگرن»،
دیگر نامزدها: مهرداد غفارزاده «گیرنده»، فرزاد اژدری «سلام برفرشتگان»، پیمان معادی «برف روی کاج‌ها»

بهترین فیلمنامه: دیپلم افتخار: اکبر روح، مهرداد موفق یامی و مهرداد غفارزاده برای «گیرنده»
دیگر نامزدها: علی مینایی و ابراهیم اصغری «پنجشنبه آخر ماه»، پیمان معادی «برف روی کاج‌ها»، مجید اسماعیلی «داستان سامرا»

بهترین بازیگر مرد: دیپلم افتخار: سعید راد برای «گیرنده»، لوح تقدیر: ناصر گیتی‌جاه برای «خوابم می‌آد»،
دیگر نامزدها: رضا عطاران «خوابم می‌آد»، محمود پاک‌نیت «پنجشنبه آخر ماه»، امین حیایی «پیشونی سفید»

بهترین بازیگر زن: دیپلم افتخار: مهناز افشار برای «برف روی کاج‌ها»
دیگر نامزدها: نیکی کریمی «من همسرش هستم»، باران کوثری «بغض»، هنگامه قاضیانی «میگرن»، پانته‌آ بهرام «میگرن»

بهترین دست آورد هنری یا فنی: دیپلم افتخار: کارگروهی جلوه‌های رایانه‌ای فیلم «تهران 1500»، لوح تقدیر: روانبخش صادقی برای «فیلادلفی»
دیگر نامزدها: سیدمحمود صدیقی «داستان سامرا»، امیر سحرخیز، کامران سحرخیز و سیدهادی اسلامی «سلام بر فرشتگان»
مواد تبلیغی
بهترین عکس: سیمرغ بلورین: جواد جلالی «بدرود بغداد»، دیپلم افتخار:آرزو اتحاد برای «سیزده 59»
دیگر نامزدها: مهرداد امینی «ورود آقایان ممنوع»، مریم تختکشیان «زندگی با چشمان بسته»، مهدی دلخواسته «پایان نامه»
بهترین پوستر: دیپلم افتخار:احسان برابادی برای «اینجا بدون من»
دیگر نامزدها: محمد روح‌الامین «اینجا بدون من»، امیرشیبان خاقانی «مرهم»، بهزاد خورشیدی «یه حبه قند»، عبدالحمید خزایی برای فیلم «شکارچی شنبه»، «آقا یوسف» در بخش بین‌الملل
بهترین آنونس: دیپلم افتخار:مهدی سعدی برای «اینجا بدون من»
دیگر نامزدها: نازنین مفخم «گلچهره»، میثم مولایی «یه حبه قند»، امیرشیبان خاقانی «ورود آقایان ممنوع» و «مرهم»

+++ بخش سینما حقیقت/ مستند:

بهترین فیلم مستند: سیمرغ بلورین: «در جست‌وجوی پلنگ ایرانی» فتح‌الله امیری و صداوسیمای مرکز مازندران
دیگر نامزدها: «مهرجویی کارنامه چهل ساله» مانی حقیقی، فرهاد توحیدی، «بهترین مجسمه دنیا» حبیب‌ احمدزاده
بهترین کارگردانی: سیمرغ بلورین: مانی حقیقی برای «مهرجویی کارنامه چهل ساله»
دیگر نامزدها: «بهترین مجسمه دنیا» حبیب احمدزاده، «در جست‌وجوی پلنگ ایرانی» فتح‌الله امیری، «اپیزود هملت در مجموعه‌ی کهریزک چهارنگاه» محسن امیریوسفی، «خلیج فارس» ارد عطارپور
بهترین تصویربرداری: دیپلم افتخار: محمد لطیفیان برای «وقتی ابرها پایین می‌آیند»
دیگر نامزدها: «البرز» ارسطو مداحی گیوی، «دیلمان بهشت نیاکان» محمدرضا قوام‌پور
بهترین تدوین: دیپلم افتخار: بهمن کیارستمی و پیمان خاکسار برای «اپیزود هملت در مجموعه‌ کهریزک چهارنگاه»
دیگر نامزدها: «بهترین مجسمه دنیا» مجید شتی، «وقتی ابرها پایین می‌آیند» معین کریم‌الدینی و «مهرجویی کارنامه چهل ساله» بهمن کیارستمی، پیمان خاکسار و مانی حقیقی
بهترین تحقیق و پژوهش: دیپلم افتخار: ارد عطارپور و سعید ملیح برای «خلیج فارس»
دیگر نامزدها: «1559» محمدرضا ابوالحسنی، «در جست‌وجوی پلنگ ایرانی» باقر نظامی بلوچی، محمدصادق فرهادی‌نیا، یزدان سینکایی، رحمان اسحاقی تیموری.

جایزه ویژه هیئت داوران بخش مستند: «بهترین مجسمه دنیا» حبیب‌ احمدزاده

«داریوش مهرجویی» کارگردان فیلم سینمایی «نارنجی پوش» که سیمرغ بلورین بهترین فیلم بخش مسابقه سینمای آسیا و جایزه بهترین فیلم بخش بین الادیان را در آیین اختتامیه بخش بین الملل سی امین جشنواره بین المللی فیلم فجر دربافت کرد، در سخنان کوتاهی پس از دریافت جایزه گفت: 30 سال است که گاه گاهی روس سن می آیم اما شکل تندیس هنوز عوض نشده است. خوشحالم که در بخش مسابقه سینمای آسیا به فیلمم توجه شده است.

وی افزود: خیلی خوشحالم که می بینم بعد از 30 سال هنوز سینمای ما پابرجاست و روز به روز هم بهتر می شود.

به گزارش روابط عمومی سی امین جشنواره فیلم فجر برگزیدگان سایر بخش های بخش بین الملل جشنواره بدین شرح است:

جام جهان نما(مسابقه فیلم‌های بین‌الملل)

سیمرغ بلورین بهترین فیلم‌اهدا می‌شود به رشید بوشارب و ژان بر آ برای فیلم " عمر قاتل من است " از کشور فرانسه
سیمرغ بلورین بهترین کارگردان اهدا می‌شود به ماریوس هولست برای فیلم " سلطان جزیرهء شیطان " محصول مشترک کشورهای نروژ، فرانسه، سوئد و لهستان
سیمرغ بلورین بهترین فیلم‌نامه اهدا می‌شود به رشید بوشارب و اولیویر لورل برای فیلم "رود لندن" محصول مشترک کشورهای فرانسه، الجزایر و انگلستان
دیپلم افتخار بهترین بازیگری اهدا می‌شود به درک تید برای "صدای تیره" از کانادا
دیپلم افتخار بهترین دستاورد فنی یا هنری اهدا می‌شود به علیرضا زرین‌دست (فیلمبردار) برای "ملکه" از ایران

جلوه گاه شرق- سینمای آسیا

سیمرغ بلورین بهترین فیلم‌اهدا می‌شود به داریوش مهرجویی برای فیلم " نارنجی‌پوش " از کشور ایران
سیمرغ بلورین بهترین کارگردان اهدا می‌شود به بانمی تاکاهاشی برای فیلم "پروندهء هاکامادا" از کشور ژاپن
سیمرغ بلورین بهترین فیلم‌نامه اهدا می‌شود به جانگ جین برای فیلم " آسمان عشاق " از کشور کره جنوبی
دیپلم افتخار بهترین بازیگری اهدا می‌شود به شیرین یزدان بخش برای "بوسیدن روی ماه" از ایران
دیپلم افتخار بهترین دستاورد فنی یا هنری اهدا می‌شود به جون سونگ دونگ و دونگ جین سونگ (فیلمبردار) برای "11 گل" از چین

سینمای سعادت

سیمرغ بلورین بهترین فیلم اهدا می‌شود به فابین وونیه برای فیلم "آزادگان" از کشور فرانسه
سیمرغ بلورین بهترین کارگردان اهدا می‌شود به اسماعیل فروخی برای فیلم "آزادگان" از کشور فرانسه
سیمرغ بلورین بهترین فیلم‌نامه اهدا می‌شود به عبدل قدوس الامین برای فیلم " ریسمانی نزدیک تر از رگ " از کشور لبنان
دیپلم افتخار بهترین بازیگری اهدا می‌شود به پریوش نظریه برای "در انتظار معجزه" از ایران
دیپلم افتخار بهترین دستاورد فنی یا هنری اهدا می‌شود به مرتضی هدایی (فیلمبردار) برای "در انتظار معجزه" از ایران

جایزه بین‌المذاهب

جایزه بین‌المذاهب به فیلم نارنجی پوش به کارگردانی "داریوش مهرجویی" اهدا می‌شود.
دیپلم افتخار این بخش به فیلم "روزهای زندگی" به کارگردانی پرویز شیخ طادی اهدا می‌شود.
دیپلم افتخار این بخش به فیلم "یکی می‌خواد باهات حرف بزنه" به کارگردانی "منوچهر هادی" اهدا می‌شود.
دیپلم افتخار این بخش به فیلم "روئیدن در باد" رهبر قنبری " اهدا می‌شود .

جایزه ویژه بیداری اسلامی

بدینوسیله لوح تقدیر جایزه ویژه دبیر سی امین جشنواره بین المللی فیلم فجر، به بهترین فیلم با رویکرد بیداری اسلامی به خاطر تصاویر حماسه های معنوی، انسانی و پیوندهای اصیل الهی و تقویت روح ظلم ستیزی و عدالت گستری تقدیم می گردد به فیلم "ریسمانی نزدیک تر از رگ"  به تهیه کنندگی علی ضاهر و مرتضی شمسی از کشور لبنان

جایزه ویژه دبیر جشنواره برای بیداری اسلامی اهدا می‌شود به "هجده روز" به کارگردانی ده کارگردان به نام های " شریف ارفاء"، "بلال فدل"، "عباس ابوالحسن"، "شریف البندری"، "عاتف ناشل"، "احمد حلمی"، "ماریام ابواوف"،"احمد عبداله"، "تامر"
جایزه حقوق بشر اسلامی
دیپلم افتخار دبیر سی امین جشنواره بین المللی فیلم فجربرای نمایش فضیلت‌های حقوق بشر اسلامی به فیلم "روزهای زندگی" به کارگردانی پرویز شیخ طادی و تهیه کنندگی سعید سعدی و سیما فیلم از ایران اهدا می‌شود.
جایزه بیرق طلایی مصطفی عقاد
جایزه "بیرق طلایی" اهدا می‌شود به فیلم "راه بهشت" به کارگردانی مهدی صباغ‌زاده از ایران

فیلم آگوست راش بلا شک از نظر من جدا از داستان همیشگی فرزند مادر گم کرده و تلاش بازگشت که استعاره ای از بیرون شدن آدم از بهشت و تلاش برای بازگشت به آن است فیلمی درباره ایمان است.

آگوست کودکی است که به زبان جهانی موسیقی نتنها به علت نبوغ بی حدش بلکه به خاطر ایمان عمیقش تسلطی بینهایت دارد.از همان ابتدا فیلم او انسانی باطنی و درونی است که با زبانی سرشار از ایمان و امید سخن می گوید.در نمای مزرعه او با زبانی زیبا با جهان پیرامون و طبیعت و در کل سراسر جهان به گفتگویی متافیزیکی و سماعی آسمانی بر می خیزد.

در طول فیلم او با آدمهای مختلفی برخورد می کند که هر کدام به علت آن کمبود ازلی انسان برای بازگشت به خود و از دست دادن آن زبان ارتباطی در درک او ناتوانند.از ریچارد مأمور اداره حضانت(ترنس هاوارد) تا ماکسول (رابن ویلیامز) که برای روح آواره خود بر گرده کودکان سوار می شود.حتی مادر و پدر آگوست هم با وجود تسلط به زبان ارتباطی با مبدأ به علت ضعف آن ایمان عمیق به نوعی به سرگردانی دچارند.

آگوست هم در کشاکش حوادث ایمانش به آزمایش قرار می گیرد و به نوعی برخورد با ماکسول و نگاه شکست پذیر و آواره او به زندگی و همین طور پسرک سیاه پوست او را در آستانه عدم ایمان قرار می دهد اما در پایان او از این آزمون می گذرد تا به ثمره ایمانش به بازگشت دست یابد.در پایان فیلم او که به جایزه ایمان عمیقش دست یافته در نگاهی به آسمان تشکر عمیقش را در چشمانش نشان می دهد.

آگوست در این فیلم تجسمی از نگاه مسیح است و این فیلم به نوعی تصویر مسیح در قالبی تازه است.در جایی از فیلم کشیش سیاه پوست برای مدیر مدرسه موسیقی جولیارد او را به فرشته تشبیه می کند.آدمهای دور و بر آگوست به نوعی حواریون و مردم تحت تأثیر نیرو ایمان او هستند و شاید بتوان ماکسول را به یهودا تعبیر کرد که با عدم باور شکست خورده ماند.

من این فیلم را ابتدا برای جذابیت های بصری و داستانیش و بازی حیرت انگیز فردی هایمور در میان فیلمهای محبوب عمرم قرار دادم اما به مرور به جنبه های عمیق تری در کالبد فیلم دست یافتم.

ما به واقع ناتوانی خود را در ترسیم دین و ایمانمان با هیاهو بر سر استکباری بودن و سیاسی بودن هالیوود پنهان می کنیم وگرنه اگر چشمی بی طرف و روشن بین داشتیم در همان هالیوود امریکایی به راحتی مضامین عمیق دینی و انسانی را در فیلمهایی مثل این فیلم می یافتیم.ما ناتوانیم و با تخطئه دیگران به پوشش ناتوانی خود بپردازیم.به هیچ ارزش بالقوه جایزه نمی دهند و تأثیر گذار نخواهد بود.تا زمانی که ما ازرشهای خود را در قالبی کاربردی در جهان امروز ارائه ندهیم انگار هیچ ارزشی نداریم.این را باید یاد بگیریم که ما باید با زبان امروز و با تکنیک امروز ارزش باطنی خود و دینمان را ارائه دهیم و نه با زبان شعار و هیاهو که هیچ کس برای این شعارها پشیزی ارزش قایل نمی شود و تازه حتی به آن می خندد. ما باید اقتصادی پویا،فرهنگی تأثیر گذار و گفتگو محور و سیاستی تعاملگر و پذیرنده داشته باشیم.شاید امریکا و غرب ارزش وجودی چندان نداشته باشد اما همان ارزشهای ناچیز خود را با چنان قدرتی ارائه می کند که انگار الماسی 100 قیراطی است اما ما معدن غنی ارزشهای خود را زیر بار گرد و خاک تعصبات،خرافات،قشری نگری و خود حق پنداری چنان پنهان کرده این که هیچ نوری از آن نمی تابد و در این جهان تاریخ نور موجود است که راه می نماید حتی اگر کور سویی باشد نه پروژکتور پوشیده در حصار.

پی نوشت: ممکن است ایمان در جاهای دیگر فیلم هم تجلی داشته باشد که من همین حد وقت و مجال توضیح داشتم.

از همان ابتدا معلوم است شما فیلمی اکشن می بینید ولی هر چه فیلم جلوتر می رود ما پس زمینه های ذهنیمان از یک اکشن را در فیلم نمی یابیم.فیلم تلاش می کند ساختار شکن باشد و با وارد کردن خصوصیاتی فانتزی به داستانی اکشن ساختاری جدی و نو بیافریند اما عدم انسجام و ناتوانی فیلم ساز بر کارش از فیلم اثر خنثی ،بی هدف و پا در هوا ساخته است.هانا که دختری منزوی و غیر متعارف است که به فنون پیچیده رزم و دفاع مجهز است ولی هیچ از زندگی معمول نمی داند به دنیای معمولی که برایش عجیب و نامعلوم می باشد گام می گذارد.فیلم حال باید این تضاد را نمایش دهد و از دل این تضاد بتواند قهرمان را به شناختنی از خود و جهان برساند اما بیشتر فیلم به سرگردانی یک روح آواره و یا خوابی آشفته شبیه است.بیننده به هیچ وجه نمی تواند دلیل حضور خانواده جهانگرد و بعد دستگیری و شکنجه آنها را توسط ماریسا ویگلر در پیشبرد داستان بفهمد.شخصیت ویگلر هم روی هواست زیرا ما هرگز دلیل روشنی برای این همه خشونت و پیگیری او برای یافتن هانا نمی فهمیم.او که مدیر گروه ایجاد سرباز برتر بوده نباید دل بستگی عاطفی به هانا داشته باشد.چرا او مادر بزرگ هانا را می کشد؟ آیا او یک خشونت طلب بی هدف است.این برای یک مدیر امنیتی بی معنی است.هانا بعد از درک واقعیت هم همچنان سرگردان و بی هدف می ماند.فیلم هیچ هدفی را دنبال نمی کند و این کل داستان را به یک اثر ابتر بدل می سازد.در پایان فیلم ما هیچ تأثیری دریافت نکرده ایم.بازی سایروس رونان بسیار سرد و کم رمق است که مرا به یاد بازی های میلانا یوویچ می اندازد.انتخاب او برای فیلم یک اشتباه بزرگ است.تلاش بانا و بلانشت هم در فیلم به دلیل فیلمنامه پا در هوا بی معنی می ماند.به واقع فیلم فاقد کامل ارزش هنری است و حتی ارزش تکنیکی هم ندارد.

در میان فیلم های راجع به خون آشام ها شاید بتوان این فیلم را با فیلم دراکولای کاپولا بهترین عنوان کرد.فیلم بخوبی داستان خود را روایت می کند و تا پایان هم جذاب و مهیج باقی می ماند.لوییس خون آشامی دویست ساله داستان خود را برای خبرنگاری تعریف می کند.او که در جستجوی غلبه بر مرگ است پس از ملاقات با لستات خون آشام به خون آشام بدل می شود اما نمی تواند نوع زندگی بیرحمانه و غیر انسانی لستات را بپذیرد و در همه طول فیلم در این تضاد و دوگانگی بین نفس وجودی خون آشام یعنی تغذیه زندگی دیگران برای زندگی خود و روح انسانیش فایق آید.کل فیلم توصیف این تضاد بین دو جنبه وجودی انسان است یعنی کمال طلبی جسمی و روح ایثار گر انسانی که لوییس در نهایت هم فقط تلاش می کند تا دومی را حفظ کند که البته مرتب در میان شکست و پیروزی در نوسان است.فیلم حدیث نفس انسان در دنیای خود است.ما مرتب بین تمایل به کمال در هر زمینه ای که لاجرم به زیر پا گذاشتن عده ای منجر می شود و روحیه ایثار گر انسانیش که می خواهد حقوق دیگران را بپذیرد و رعایت کند در نوسان است.ما تلاش می کنیم در زندگیمان تعادلی میان این دو تمایل ایجاد کنیم اما همواره هم موفق نمی شویم زیرا ساختار بنیادی جهان ما بر تضاد منافع استوار است و انسان نمی تواند برای کمال مطلق همواره آن سوی ریه روح خود را هم اعمال کند و این به رنجی ابدی برای انسان آگاه تبدیل می شود.انسان آگاه که هم خود و هم دنیای خود را می شناسد مرتب در میان این تضاد ها جستجو می کند تا راه میانبری بیابد اما با هر شکست دردی جانکاه را تجربه می کند.در پایان فیلم لوییس در می یابد که بازی هنوز ادامه دارد و شب استعاری فیلم برای خون آشام ها که می توان آن را به ساحت زندگی زمینی و این جهانی ما تعبیر کرد همچنان ادامه دارد.

فیلم «جدایی نادر از سیمین» به کارگردانی اصغر فرهادی برای اولین بار در تاریخ سینمای ایران جایزه بهترین فیلم خارجی‌زبان مراسم سالانه گلدن گلاب را دریافت کرد.

 اصغر فرهادی وقتی به همراه پیمان معادی به روی سن رفت و جایزه خود را دریافت کرد، سخنرانی خود را چنین آغاز کرد: پیش از آمدن به اینجا، همواره گمان می‌کردم که از چه کسانی سخن بگویم و تشکر کنم؛ از پدرم، مادرم، همسرم، دخترم، دوستانم؟ ولی اکنون که فکر می‌کنم، هیچ چیزی را بهتر از این نمی‌بینم که از مردم سرزمینم ایران تشکر کنم. مردم ایران، مردم صلح‌طلبی هستند. مردم ایران دوست‌داشتنی‌ترین مردم دنیا هستند.

فیلم فرهادی که از زمان شرکت در جشنواره برلین تا کنون، برنده 52 جایزه بین‌المللی شده بود که 37 مورد از این جوایز به عنوان بهترین فیلم بوده است. این فیلم همچنین در جشنواره فیلم برلین، برنده سه جایزه شده بود که در تاریخ این رقابت‌ها بی‌سابقه بود.

این فیلم برای گرفتن جایزه بهترین فیلم خارجی گلدن گلاب با فیلم های "در سرزمین خون و عسل" به کارگردانی آنجلینا جولی، "گل های جنگ" به کارگردانی ژانگ ییمو، "پسری با دوچرخه به کارگردانی"برادران داردن، و فیلم "پوستی که در آن زندگی می کنم"، به کارگردانی پدرو آلمودوار رقابت می کرد.

"جدایی نادر از سیمین" همچنین برای شرکت در هشتاد و چهارمین دوره مراسم اسکار، به عنوان نماینده سینمای ایران در این آکادمی انتخاب شده است.

جوایز گلدن گلاب را انجمن مطبوعات خارجی هالیوود اعطاء می‌کند. گلدن گلاب پس از اسکار مهمترین جایزه سینمایی در آمریکاست.

بهترین های گلدن گلاب امسال به شرح زیر هستند:

گلدن گلاب بهترین فیلم خارجی‌‌زبان برای "جدایی نادر از سیمین"
دیگر کاندیداها:
گل‌های جنگ
در سرزمین خون و عسل
پسری با دوچرخه
پوستی که در آن زندگی می‌کنم
(اصغر فرهادی به همراه با پیمان معادی به روی سن رفت و از مردم سرزمینش یاد کرد. 
مدونا گلدن گلاب بهترین فیلم خارجی زبان را به اصغر فرهادی اهدا کرد.)

سایر برگزیدگان تا این لحظه به شرح زیر هستند:
گلدن گلاب بهترین فیلم درام به "فرزندان"
دیکر کاندیاها:
خدمتکار
هوگو
عید مارس
مانیبال
اسب جنگ

جرج کلونی برای بازی در "فرزندان" بهترین بازیگر مرد درام
دیگر کاندیداها:
لئوناردو دی‌کاپریو / جی ادگار
میشائل فاسبندر / شرم
رایان گاسلینگ / عید مارس
براد پیت / مانیبال

"هنرمند" بهترین فیلم موزیکال یا کمدی
دیگر کاندیداها:
ساقدوش‌ها
50/50
نیمه شب در پاریس
هفته من با مریلین

مریل استریپ گلدن گلاب بهترین بازیگر زن درام برای بازی در "بانوی آهنین"
دیگر کاندیداها:
گلن کلوز / آلبرت نابز
وایولا دیویس / خدمتکار
رونی مارا / دختری با خالکوبی اژدها
تیلدا سوئینتن / باید درمورد کوین صحبت کنیم 

ژان دوژاردن برای "هنرمند" گلدن گلاب بهترین بازیگر کمدی - موزیکال
دیگر کاندیداها:
براندن گلیسن / محافظ
جوزف گوردون-لویت / 50/50
رایان گاسلینگ / عجیب و غریب، احمقانه، عشق
اوئن ویلسن / نیمه‌شب در پاریس 

گلدن گلاب بهترین سریال موزیکال یا کمدی به "خانواده مدرن"
دیگر کاندیداها:
روشن‌بین
قسمت‌ها
گِلی
خانواده مدرن
دختر جدید 

مارتین اسکورسیزی گلدن گلاب بهترین کارگردانی برای "هوگو"
دیگر کاندیداها:
وودی آلن / نیمه‌شب در پاریس
جرج کلونی / عید مارس
میشل هازاناویسیوس / هنرمند
الکساندر پین / فرزندان

سیدنی پواتیه و هلن میرن گلدن گلاب سیسیل ب دمیل (جایزه یک عمر فعالیت هنری) را به "مورگان فریمن" اهدا کردند

اوکتاویو اسپنسر برای بازی در "خدمتکار" گلدن گلاب بهترین بازیگر زن مکمل
دیگر کاندیداها:
بره‌نیس بژو / هنرمند
جسیکا چاستین / خدمتکار
جنت مکتیر / آلبرت نابز
شیلین وودلی / فرزندان

مت لِب‌لانک برای "قسمت‌ها" بهترین بازیگر مرد سریال موزیکال یا کمدی
دیگر کاندیداها:
الک بالدوین برای "30 راک"
دیوید دوکاونی برای "Californication"
جانی گاله‌کی برای "نظریه انفجار بزرگ"
توماس جین برای "Hung"

گلدن گلاب بهترین بازیگر زن سریال درام به کلر دنس برای "سرزمین مادری"
دیگر کاندیداها:
میریل انوس برای "قتل"
جولیانا مارگولیس برای "همسر خوب"
مادلین استو برای "انتقام"
کالی ترون برای "خشونت لازم"

جسیکا لنگ گلدن گلاب بهترین بازیگر زن مکمل سریال، سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی برای "داستان ترسناک آمریکایی"
دیگر کاندیداها:
کلی مکدانلد برای "امپراتوری پیاده‌رو تخته‌کوب"
مگی اسمیت برای "دانتن ابی"
سوفیا ورگارا برای "خانواده مدرن"
ایون ریچل وود برای "میلدرد پیرس"

وودی آلن گلدن گلاب بهترین فیلنامه برای "نیمه شب در پاریس"
دیگر کاندیداها:
هنرمند / میشل هازاناویسیوس
فرزندان / الکساندر پین، نت فاکسن، جیم راش
عید مارس / جرج کلونی، گرانت هسلو، بو ویلیمون
مانیبال / استیون زیلیان، آرون سورکین، استن شروین
(وودی آلن در سالن حضور نداشت)

استیون اسپیلبرگ گلدن گلاب بهترین انیمیشن برای "ماجراهای تن تن"
دیگر کاندیداها:
کریسمس آرتور
ماشین‌ها 2
گربه چکمه‌پوش
رنگو

پیتر دینک‌لِج برای "بازی تاج و تخت" گلدن گلاب بهترین بازیگر مرد مکمل سریال، سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی
دیگر کاندیداها:
پل جیاماتی برای "بزرگتر از آنکه سقوط کند"
گای پیرس برای "میلدرد پیرس"
تیم رابینز برای "سینما واریته"
اریک استوناستریت برای "خانواده مدرن"

میشل ویلیامز برای بازی در "هفته من با مریلین" گلدن گلاب بهترین بازیگر زن موزیکال یا کمدی 
دیگر کاندیداها:
جودی فاستر / کشتار
چارلیز ترون / جوانی
کریستن ویگ / ساقدوش‌ها
کیت وینسلت / کشتار

ادریس البا برای "لوتر" بهترین بازیگر مرد سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی
دیگر کاندیداها:
هیو بون ویل برای "دانتن ابی"
ویلیام هرت برای "بزرگتر از آنکه سقوط کند"
بیل نایی برای "صفحه هشت"
دامنیک وست برای "ساعت"

گلدن کلاب بهترین ترانه به شاهکار / دبلیو. ای
دیگر کاندیداها:
سرت را پایین بنداز / آلبرت نابز
سلام سلام / نومئو و جولیت
The Living Proof / خدمتکار
محافظ / واعظ مسلسل به دست

گلدن گلاب بهترین موسیقی متن به لودوویک بورس برای "هنرمند"
دیگر کاندیداها:
دختری با خالکوبی اژدها / ترنت رزنور، آتیکس راس
هوگو / هوارد شور
اسب کارزار / جان ویلیامز 
دبلیو. ای. / ایبل کورزنیوفسکی

گلدن گلاب بهترین سریال درام به "سرزمین مادری"
داستان وحشت آمریکایی
امپراتوری پیاده‌رو تخته‌کوب
رئیس
بازی تاج و تخت
سرزمین مادری

کلسی گرامر برای بازی در سریال "رئیس" برنده گلدن گلاب بهترین بازیگر مرد
دیگر کاندیداها:
استیو بوشمی برای "امپراتوری پیاده‌رو تخته‌کوب"
برایان کرانستن برای "بدبیاری"
جرمی آیرونز برای "خاندان بورجا"
دمین لوئیس برای "سرزمین مادری"

کیت وینسلت بهترین بازیگر زن سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی برای "میلدرد پیرس"
دیگر کاندیداها:
رومولا گارای برای "ساعت"
دایان لین برای "سینما واریته"
الیزابت مک‌گاورن برای "دانتن ابی"
امیلی واتسن برای "Appropriate Adult"

گلدن گلاب بهترین سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی به "دانتن ابی"
دیگر کاندیداها:
سینما واریته
ساعت
میلدرد پیرس
بزرگتر از آنکه سقوط کند

لورا درن برنده گلدن گلاب بهترین بازیگر زن سریال موزیکال یا کمدی برای سریال "روشن بین"
دیگر کاندیداها:
زویی دشانل برای "دختر جدید"
تینا فی برای "30 راک"
لورا لینی برای "سی بزرگ"
ایمی پولر برای "پارک‌ها و تفریح‌ها"

کریستوفر پلامر برنده جایزه بهترین بازیگر مرد مکمل برای فیلم "تازه کارها"
دیگر کاندیداها: 
کنت برانا / هفته من با مریلین
آلبرت بروکس / راندن
جونا هیل / مانیبال
ویگو مورتنسن / یک روش خطرناک

نویسنده به تحلیل وضعیت کشورهای شرقی مقابل تجدد در دنیای امروز می پردازد.با آنکه نزدیک نیم قرن از نگارش این کتاب می گذرد اما به طرز عجیبی هنوز زنده فعال و قابل تعمیم می باشد.نویسنده که خود یک ایرانی است و در عین حال به طور کامل با دو فرهنگ شرق و غرب آشناست ضمن تحلیل رویکرد انسان شرقی امروز مقابل تجدد مدرنیته و تمدن غالب غرب بخوبی تأکید می کند مردمان شرقی امروز در مواجهه با سیر مدرنیته ضمن از دست دادن و ناباوری به سنتهای باستانی خود هنوز به باور و نوع تفکر مدرن نیز دست نیافته اند.او البته می گوید غرب نیز هنوز به اعتلای مدرنیته نرسیده اما توانسته به نوع تفکر مدرن دست یابد حتی اگر از آن به صورت بهینه بهره نمی برد اما مردمان شرقی با از دست دادن سنتهای ملی مذهبی و باستانی خود بدون پشتوانه تفکری لازم به سوی مدرنیته رفته اما نتنها آن را نیافتند بلکه حال در میان را سرگشته و حیران دور خود می چرخند به نوعی همانند همان کلاغی که آمد راه رفتن کبک را بیاموزد راه رفتن خودش را هم فراموش کرد.

نویسنده البته بعد از تحلیل فلسفی و تاریخی این گسست در شرق (روسیه،چین،هند و ایران) پیشنهاد می کند انسانهایی با تسلط عمیق و ریشه ای به هم سنت باستانی مذهبی و ملی و هم نوع تفکر غرب و تبعات و مزایای آن به برنامه ریزی برای جامعه و آینده ملت خود همت گمارند.این سخن بسیار درستی است زیرا به واقع در این دنیای متغیر و متکثر به هیچ وجه نمی توان بدون درک عمیق و همه جانبه از دنیای روز و تفکرات حاکم و غالب آن که امروز سکاندار فرهنگ غالب جهانی اند به تدبیر برای خود پرداخت.سنت گرایان باید مدرنیته را با همه زوایا و نقصانها و مزایایش بشناسند و بعد برای آینده و حال نسخه بپیچند و متقابلاً انسانهای با تفکر مدرن درباره سنت.ما در هر زمان و مکان باید به نقشه راه جدیدی مجهز شویم و نمی توان برای تمام زمانها و مکانها از یک نقشه ثابت و لایتغیر سود برد.هر دوره ای مقتضیات خود را دارد پس یک انسان یا یک تفکر به هیچ وجه نمی تواند همه پاسخ ها را داشته باشد و باید با گفتمان و تحلیل منطقی به برآیندی از همه راههای مناسب برای راه خود سود برد.

پی نوشت:اثر تا زمانی از موثر خود تاثیر می گیرد که به معرض دید عموم قرار نگرفته است اما وقتی اثر به رویت عمومی رسید دیگر عنصری مستقل است و سخن خود را می گوید.موثر در طول زمان می تواند تغییر کند و حتی سخن سابق خود را هم نقص نماید اما این دلیل آن نمی شود که اثر منسوخ و بی هویت شود.ما در تقابل با سخنها و آثار بیشتر از آنکه به گوینده توجه کنیم باید به ماهیت سخن و اثر نگاه کنیم.از این لحاظ حتی خود شیطان هم می تواند سخنی درست مناسب و راهگشا بگوید.ملاک و وزنه ما برای سنجش هر اثر باید عقل و منطق انسانی باشد و در سنجش یک سخن و یا اثر کمترین اثر را موثر بازی می کند.

شاید بیشک پر شکوهترین دوران تاریخ ایران دوران امپراطوری هخامنشی بود.دورانی که در آن فرهنگ غنی ایرانی بر جهان شناخته شده ان روز مسلط شد و ایران بزرگترین قدرت نظامی،فرهنگی و اقتصادی زمان خود بود.متأسفانه از تمام این شکوه زیر شدت بلایای تاریخی چیز دندانگیری به ما وارثان این فرهنگ نرسیده است.در طی تاریخ هر کسی و به خصوص مهاجمان وحشی و بی فرهنگ خارجی به هر بهانه ای تاریخ،میراث باستانی و فرهنگ پر شکوه ایرانی رالگدکوب و به تارج برده اند.این باعث شده فرهنگ ما بیشتر شفاهی باشد تا مکتوب و همین ما را به نگاه و توجه به تأثیر ایران هخامنشی بر فرهنگهای دیگر که توانستند آثار خود را مکتوب و حفظ کنند جلب نموده است.اما مشکل این آثار را می توان نگاه یک طرفه آن فرهنگ یا کشور به تاریخ دانست به طوری که بسیاری از حقایق و وقایع تاریخی به حکم مصالح ملی و منطقه ای یا اقتصادی و سیاسی مورد جرح و تعدیل و تبدیل به ابزاری برای آن مردمان در آمده و با واقعیت تاریخ فرسنگها فاصله دارد.آنچه ما از ایران هخامنشی می دانیم  جز معدود آثار مکتوب موجود به تصور و نمایش آن در آثار یونانیان باستان و کمی هم نوشته های یهود محدود می شود.

یونانیان که توانستند با حفظ فرهنگ خود به صورت مکتوب در طول تاریخ به فرهنگ مسلط جهانی بدل شوند در آثار خود بدون توجه به واقعیات به خاطر ناسیونالیسم ملی خود و منافع حاکمان وقتشان تا توانسته اند چهره ای مخدوش و منفی از ایران و هخامنشیان و فرهنگشان ارائه داده اند.

امیر مهدی بدیع که یک ایرانی دانش آموخته در فرانسه بود وقتی در تحصیلاتش با مطالعه دقیق آثار مشهور و مرجع یونانی توانست به درک کاملی از این جفای تاریخی در حق فرهنگ و تاریخ ایران رسید.او دریافت که تاریخ دانان و تاریخ نگاران غربی از ابتدای شروع نگارش تاریخ یعنی از زمان کتاب تواریخ هرودوت تا کنون به خاطر حفظ هژمونی جهانی یونان،روم، و متعاقباً فرهنگ غربی با تکرار افسانه های دروغین و جعلی هرودوت در کتابهای تاریخ و دروس مدارس و دانشگاهها توانسته اند سیمایی وحشی و غیر واقعی از شرق و فرهنگ غنی آن در ذهن مخاطبان خود وارد کنند که به نوعی تقدس برای این فرهنگ بدل شده است.او با کند و کاو دقیق آثارتمام نویسندگان باستانی یونان و روم که نوشته‌هایشان به نحوی با موضوع مورد نظر مربوط می ‌شده‌اند مانند توسیدید، پلوتارک، دیودورس سیسیلی، کتزیاس از طریق فوتیوس، گزنفون، آیسخولوس یا اشیل، افلاطون، پائوزانیاس، افوروس، استرابون، لوکیاس، لیکورگوس، ایسوکراتس، آریستوفان، کرنلیوس نپوس، تئوپومپوس، یوستینوس، نیوکولاس دمشقی، کرنلیوس تامسوس و آثار نویسندگان عصر جدید آلمان، فرانسه، انگلیس، ایتالیا و آمریکا گاستون ماسپرو، بوسوئه، ولتر، پُل کلوشه را نیز بی‌رحمانه به نقد کشیده‌ و تصویر دقیقی از این ستم بزرگ را نمایش داده است.البته بوده اند نویسندگانی مثل افلاطون ، توسیدید و گزنفون که تصویری متعادل تر و انسانی تر از ایران و ایرانی ارائه داده اند اما همانها هم بسیار زیر نفوذ تواریخ هردوت بوده اند. در سراسر قرن بیستم تمام کتاب‌های تاریخ غربیان چه مدرسه ‌ای و چه دانشگاهی نه تنها دروغ‌های عجیب و آشکار هرودوت را پذیرفته و مورد استناد قرار دادند، بلکه در بسیاری جاها از آن نیز فراتر رفته و با تفسیرهای دلخواهانه و ضدعلمی بر آب و روغن آن افزوده و پیوسته ایرانیان را خوار کرده، و گناهکار و وحشی و واپس‌مانده وانمود کرده‌اند و این در واقع اروپاییان بوده‌اند که برای واژهٔ «بربر» که از نظر خود یونانیان معنایی جز «بیگانه و غیر یونانی» نداشته‌است، بار معنایی «وحشی» را تراشیده‌اند.

بدیع در کتاب ایرانیانو بربرها با کمال دقت با بررسی همان آثار یک سویه و متملق غرب و با دقتی مثال زدنی توانسته با هنر مقایسه و تطابق بین این متون ضمن رد بسیاری از ادعاهای هردوت تصویری شفاف تر و واقعی تر از ایران هخامنشی عمق نفوذ و درخشش فرهنگ آن دوران در رشد و اعتلای فرهنگ یونانی غرب و جهان امروز ارائه دهد.این کتاب به نوعی اعاده حیثیت از ایران و ایرانی در فرهنگ غرب است و نشان می دهد بسیاری از دستاوردهای امروزین غرب که خود را به آن مفتخر می دانند به نوعی از شرق و فرهنگ ایرانی وامگیری شده و نامردانه به نام آنها و برای آنها در تاریخ ثبت شدهاست.

کتاب در بعضی مواقع بیش از ده بار بر یک موضوع تأکید می کند تا برای انسان مسخ شده غربی در نگاه هرودوتی به تاریخ آرام آرام شک منطقی ردباره آن ایجاد کند.البته این کتاب رای ما ایرانیان برای درک عمیق فرهنگ باستانی کشورمان و اعاده غرور ملی خود و آشنایی با دستاوردهای فرهنگی خود بسیار مؤثر است.

من پیشتر نیز آثاری در نقد تاریخ تمدن غرب از نویسندگان مختلف و تأکید بر تقلید غرب از شرق کهن در دوران باستان و بعد تصرف عدوانی این دستاوردهای شرقی خوانده بودم اما شاید هیچ کتابی با این دقت و موشکافی به نقد تاریخ یونان باستان و نگاه غرب به این دوران سرنوشت ساز تاریخ که به نوعی آغاز خیزش غرب بود نخوانده بودم.این کتاب که در 15 جلد به بررسی وقایع بین آغاز جنگهای ایران و یونان تا مرگ اسکندر در طول حدود سیصد سال می پردازد.این کتاب تا کنون دو بار یک بار توسط احمد آرام و دوباره توسط قاسم صنعوی، مرتضی ثاقب فر و عبدالمحمد روحبخشان از زبان اصلی آن که فرانسه بوده ترجمه گردیده است.

این دوستانی که دم از جنگ میزنند

از تیرهای نخورده چرا لنگ میزنند

هم سفره های خلوت آن روزها ببین

این روزها چه ساده به هم انگ میزنند

هر فصل از وحشت رسوا شدن هنوز

مارا به رنگ جماعتشان رنگ میزنند

یوسف به بدنامی خود اعتراف کن

کز هر طرف به پیرهنت چنگ میزنند

بازی عوض شده وهمان هم قطارها

از داخل قطار به ما سنگ میزنند

بیهوده دل مبند بر این تخت روی آب

روزی تمام اسکله ها زنگ میزنند

دانلود ترانه

سرانجام پس از حدود 2500 سال یک اَبَرمرد ایرانی با دانشی جامع به معنای دقیق امروزی ِآن و همتی مردانه پیدا شد که نه تنها به نقد کتاب تواریخ هرودوت که مدت 25 قرن یگانه منبع موثق و گرامی غربیان و سپس نیز متاسفانه ایرانیان در بررسی و شناخت روابط ایران و یونان در دوره ی هخامنشیان محسوب می شد و می شود، بلکه به سنجش و ارزیابی تقریبا همه ی نوشته های اروپاییان و آمریکاییان در این زمینه، آن هم به زبان و روش اروپاییان بپردازد.

امیرمهدی بدیع که در سال 1312 در سن 18 سالگی برای ادامه ی تحصیل به اروپا رفت و تا پایان عمر در آن جا ماندگار شد، دانشمند و فلسفه دان بزرگی بود که پس از تحصیل در رشته های ریاضی، فیزیک، ریاضیات عالی، مهندسی، فلسفه و ادبیات، با تالیف کتاب هایی به زبان فرانسه مانند اندیشه ی روش در علوم  (سوئیس، 1953) در 7 جلد و توهّم گسترش پذیری بی پایان حقیقت (سوئیس،60 1957) در 2 جلد و نیز هگل و مبادی اندیشه ی معاصر (که دو کتاب اخیر با ترجمه ی زنده یاد احمد آرام به فارسی زبانان شناسانده شده اند.)، پایه های پذیرش خود را به عنوان دانشمندی صاحب نظر در غرب استوار کرد و مورد ستایش قرار گرفت، او سپس با تالیف کتاب های آیین و گفتار زرتشت و 5 جلد کتاب یونانیان و بربرها که اکنون در دست دارید با چنان توطئه ی سکوتی روبرو شد که چه بسا علت اصلی خانه نشینی او تا پایان عمر گردید.

هنگامی که زنده یاد احمد آرام در 40 سال پیش ترجمه ی دو جلد نخست این اثر بزرگ را در مجله ی کتاب هفته آغاز کرد، از آن جا که فضای تیره ی سیاسی آن روز ایران در اختیار روشنفکران مخالف رژیم بود که یا اکثرا هوادار مارکسیسم بودند یا بعضا طرفدار اسلام، در ایران نیز این مرد شریف و اثر او مورد اعتنای چندانی قرار نگرفت.

بدیع با آشنایی و چیرگی به زبان های باستانی یونانی و لاتینی و زبان های امروزی فرانسوی، انگلیسی، آلمانی و ایتالیایی، به گفته ی خود، دست کم ده بار تاریخ هرودوت را کلمه به کلمه و سطر به سطر به زبان اصلی و ترجمه ی اروپایی خوانده و مدت 20 سال به راستی حتی یک روز را بدون اندیشه درباره ی آن چه هرودوت درباره ی ایرانیان نوشته سپری نکرده است (یونانیان و بربرها، کتاب دوم جلد چهارم، صص 123 و 299). او افزون بر هرودوت تمام نویسندگان باستانی یونان و روم که نوشته هایشان به نحوی با موضوع مورد نظر مربوط می شده اند (مانند توسیدید، پلوتارک، دیودورس سیسیلی، کتزیاس (از طریق فوتیوس)، گزنفون، آیسخولوس (اشیل)، افلاطون، پائوزانیاس، افوروس، سترابون، لوکیاس، لیکورگوس، ایسوکراتس، آرستیوفان، کرنلیوس نپوس، تئوپومپوس، یوستینوس، نیوکولاس دمشقی، کرنلیوس تامسوس و...)، آثار نویسندگان عصر جدید آلمان، فرانسه، انگلیس، ایتالیا و آمریکا (گاستون ماسپرو، بوسوئه، ولتر، پٌل کلوشه، موریس کروازه، رومان گیرشمن، و. ج. فورست، ژ. بلن، ژان دوشه، شارل پیکار، هرمان بنگتسون، ادوارت مایر، اندرو رابرت برن، ج. آ. ر. مانرو، یان هاتسفلد، روبرکوئن، آ.   اومستد، الیاس بیکرمن و...) را نیز بی رحمانه به نقد کشیده است.

به هرحال آن چه از مجموع پژوهش های او می توان دریافت آن است که گرچه تواریخ هرودوت در واقع افسانه ی دروغ و غرض ورزانه ای است که به منظور خدمت به تبلیغات آتن در عصر پریکلس برای خوشایند و روحیه بخشی به آتنی ها و کمک به ایشان در تسلط بر سایر دولت - شهرهای یونانی نوشته شده (و من می  افزایم که هدف های شخصی هرودوت برای کسب جایزه ی نقدی به مقدار ده تالان طلا معادل با 60 هزار فرانک طلا و نیز کسب مقام شهروندی آتن نیز در این امر دخیل بوده اند که البته هرودوت در اولی کامیاب و در دومی ناکام می ماند)، ولی از شوربختی ایرانیان و به علت مقاصد گوناگون اروپاییان در هر دوره که با این هدف سازگار بوده (رومیان به علت رویارویی با سلسله های اشکانی و ساسانی، غرب مسیحی به علت رویارویی با اسلام و برای دامن زدن به جنگ های صلیبی، و سپس اروپاییان دو سده ی گذشته به علت مقاصد استعماری در شرق و به خصوص در خاورمیانه و ایران) در 300 سال گذشته وقتی در سراسر قرن بیستم تمام کتاب های تاریخ غربیان چه مدرسه ای و چه دانشگاهی نه تنها دروغ های عجیب و آشکار هرودوت را پذیرفته و مورد استناد قراردادند، بلکه در بسیاری جاها از آن نیز فراتر رفته و با تفسیرهای دلخواهانه و ضد علمی بر آب و روغن آن افزوده و پیوسته ایرانیان را خوار کرده و گناهکار و وحشی و پس مانده وانموده کرده اند و این در واقع اروپاییان بوده اند که برای واژه ی «بربر» که از نظر خود یونانیان معنایی جز «بیگانه و غیر یونانی» نداشته است، بار معنایی «وحشی» را تراشیده اند.

بدیع که برای بررسی خود طبعا هیچ منبعی غیر از خود تواریخ در اختیار ندارد، از تناقض گویی ها و افسانه پردازی های آشکارا دروغ هرودوت برای رد نوشته های او بهره می گیرد. براستی شش کتاب اول تواریخ نمایشنامه ای از پیش پرداخته شده و مقدمه ای هستند برای سه کتاب آخر که به نبردهای پلاته و سالامیس و چند نبرد خیالی یا بی اهمیت اختصاص دارند که اوج دروغ پردازی ها و صحنه سازی های اوست و آن گاه نمایشنامه با ماجرای دروغین عشقی خشایارشا به عروس و برادرزاده ی خود به پایان می رسد که اهانت بزرگی است به شاه ایران و همه ی ایرانیان و نشان می دهد که جناب هرودوت از رویدادها و گفتگوهای درون اتاق خواب خشایارشا نیز خبر داشته، همان گونه که در جاهای دیگر از آن چه در ذهن کوروش و داریوش و کمبوجیه و خشایارشا می گذشته نیز باخبر بوده است !

از مستندات امیرمهدی بدیع می آموزیم که بزرگ ترین و بی غرض ترین تاریخ نویس عصر هرودوت یعنی توسیدید اصلا او را به عنوان مورخ قبول ندارد، ارسطو او را افسانه پرداز می نامد و پلوتارک کتابی به نام «درباره ی بدنهادی هرودوت» می نویسد تا ثابت کند که هرودوت درباره ی تمام شهرهای دیگر یونانی که مخالف آتن بوده اند (از جمله ایالت بئوسی به مرکزیت تِبِس (تب) که زادگاه پلوتارک بوده) آشکارا و عمدا دروغ گفته است، گرچه جابه جا می افزاید که به مسئله ی «بربرها»(یعنی ایرانیان) کاری ندارد و در مورد ایرانیان، خود همان یاوه های هرودوت را تکرار می کند.

می آموزیم که دموکراسی (مردم سالاری) ادعایی آتن به راستی چیزی جز «دمون کراسی»(= دیوسالاری) نبوده زیرا آتنیان انگشت شمارِ مسلط بر تمام بقیه ی ساکنان شهر، اصولا بردگان را «مردم» و «آدم» نمی دانسته اند که برای آنان آزادی قایل باشند (چنان که ارسطو برده را «ابزار جان دار» می دانست) و از حدود 450 هزار نفر جمعیت آتن در عصر طلایی پریکلس، 400 هزار نفر بَرده بوده اند و بقیه را نیز زنان و کودکان غیر شهروندان تشکیل می داده اند که حق رای نداشتند و فقط حدود 5 هزار تن، یعنی اشراف و برده داران و ثروتمندان، از حق رای برخوردار بودند.

می آموزیم که آتن آن روزی چنان غرق در فساد و  توطئه «آزادان» علیه یکدیگر بود که همواره همه ی دولت - شهرهای دیگر خواهان صلح با ایران و حتی 9]]> 2011-12-17T03:20:25+01:00 2011-12-17T03:20:25+01:00 tag:http://totestan.mihanblog.com/post/317 محمدرضا آزادی

آخرین فیلم الیور استون در سال 2010 هر چند کارگردانی قوی دارد که نشان از اعتبار استون است اما از لحاظ مضمونی مشکلات عدیده ای دارد.به نظر می آید کارگردانی که روزگاری سمبل سینماگر معترض و مستقل بود امروز در چرخ دنده های پروپاگاندای تبلیغاتی هالیوود گمشده است.فیلم ادامه وال استریت 1987 است و ما باز با شخصیت خاص گوردون گکو مواجه هستیم اما برعکس نگاه منتقدانه فیلم اول کارگردان سعی در تصویری همدلی برانگیز از گکو دارد.جیک مور نامزد دختر گکو وینی پسری جاه طلب است که زیر دست لوئیس زابل (فرانک لانگلا) به یک بورس باز حرفه ای بدل شده است.اما وقتی پدر معنویش با بازی ناجوانمردانه بورسی ورشکسته و نابود می شود و خودکشی می کند دست همکاری به همان عاملان این اتفاق می دهد و برای ارضای جاه طلبیش به یکی از همان زالو های وال استریت بدل می شود.هر چه وینی نامزدش هم می گوید گوش نمی دهد.او با الگو برداری از پدرزنش با به ظاهر هوشمندی ابتدا پولی به جیب می زند و فقط وقتی کسی باهوش تر از خودش یعنی گکو به او رودست می زند ناگهان به یک آزادی خواه و ضد سرمایه داری بدل می شود و به افشاگری روی می آورد.او تفاوتی با برتون جیمز و گکو ندارد و فقط کارگردان به زور می خواهد ما تغییر او را باور کنیم.نامزدش هم چندان اصولگرا نیست.او سالها پول نامشروع پدرش را حفظ کرده و بعد هم راحت آن را برای اهداف نامزدش رها می کند.او بیشتر ژست آزادی خواهی دارد تا واقعاً اینگونه باشد.دختری سرخورده که با ژست زندگی می کند.در فیلم تنها کمی زابل واقعی می نماید و به دل می نشیند اما بقیه سرشار از دروغ و تقلبند.استون هم حالا به یکی از این دروغها بدل شده است.کارگردانی که زمانی زبان تند و تیزش جامعه را به عمق فاجعه ویتنام آشنا کرد امروز به یک شومن حرفه ای بدل شده که از یک طرف راحت فیلمهای متظاهرانه دبلیو و وال استریت و برج تجارت جهانی رابا ژست لیبرال می سازد و از سویی به مصاحبه با چاوز و کاسترو می نشیند اما در هر دو سوی تقلب و دروغ از سیمایش می بارد.او نه عریان نظام بورسباز و متقلب اقتصادی وال استریت و یا نگاه میلیتاریستی و مخرب بوش و یا عمق انحراف اخلاقی امریکا را در 11 سپتامبر نمایش می دهد و نه به پوشالی و نمایشی بودن اصلاحات به اصطلاح مردمی کاسترو و چاوز که هیچ چیز نداشته و جز طبل توخالی چیزی نبوده است.او چشمهایش را بسته و فقط به سیاست پوپولیستی توجه دارد.او برعکس مایکل مور که درد و زخم را عریان نمایش می دهد با نگاه سرخوش و متظاهر فقط حرف همه را تکرار می کند و چیز تازه ای ندارد.استون هماکنون یک کارگردان سوخته است که بیخودی زور می زند تا باز هم مطرح باشد.شاید او تکنیسینی قوی باشد اما حرفی برای ما ندارد.

اما فیلم باران ساز فرانسیس فورد کاپولا در سال 1997 شاید بهترین اقتباس سینمایی از آثار جان گریشام نویسنده مشهور و قدرتمند امریکایی به شمار می رود.فیلم داستان وکیل تازه کاری است که ناگهان در پرونده شکایت یک خانواده با بیمار سرطانی از شرکت بیمه شان درگیر می شود.او در عین حال درگیری عاطفی با یک زن با شوهری بیرحم و خشن که زنش را به حد کشتن می زند می شود.او که با آرمانگرایی به حقوق روی آورده و آرزوی پیشرفت و در عین حال آرمانخواهی دارد اما خیلی زود با واقعیت تلخ جامعه اش مواجه می شود.فیلم و داستان به خوبی نظام بیمه های امریکا را به نقد می کشد.نظامی که با وعده و وعید و تبلیغات مردمان کم توان مالی امریکا را می فریبد تا همان معدود درآمدشان را به امید واهی خرج این شرکتها کنند و بعد موقع مشکلات جسمی آنها را به خاطر سودطلبی و منافع خودشان بیرحمانه رها کنند.پسری با اینده ای از خانواده ای کم درآمد وقتی به بیماری سخت سرطان دچار می شود درحالی که می تواند با درمان پیوند مغز استخوان درمان شود با سوء استفاده شرکت بیمه  و سود طلبی افراطی آنها قربانی ثروت اندوزی عده قرار می گیرد که باید حافظ سلامت جامعه باشند و نه جیب خود.مت دیمن در نقش ویلر وکیل جوان آرام آرام به عمق خبث طینت این سرمایه درادان بی رحم پی می برد و مصمم می شود تا آنها را مغلوب سازد.در این جدال دوست چاق و زرنگش که دنی دوویتو بازی می کند او را همراهی می کند.او در عین حال درگیری عاطفی عمیقی با زنی مضروب که شوهرش او را می زند پیدا می کند.در این گیر دار او شرکت بیمه را رسوا می کند و جریمه هنگفتی به آنها اعمال می کند اما در دفاع از زن مضروب شوهر را اتفاقاً می کشد.زن قتل را گردن می گیرد و وکیل او را با استناد به ضرب و شتمهای قبلی آزاد می کند.شرکت بیمه هم با اعلان ورشکستگی از زیر بار جریمه فرار می کند تا وکیل بدون درآمدی با زن مورد علاقه اش راهی خارج از شهر شود.

فضای کاپولایی فیلم بسیار به القای لحن اجتماعی قصه کمک کرده است.به طبع حضور یک کارگردان بزرگ بازیگران متعدد و مشهوری مقابل دورین او حتی در نقشهای کوچک حاضر شده اند.دیمن،دوویتوو و وویت نقشهای اصلی و گلاور،شایدر و رورک نقشهای کوتاهتری دارند.البته بازی خوب و درخشان دیمن و وویت در نش دو قطب داستان بسیار به فیلم کمک کرده است.

گریشام شاید یکی از مهمترین نویسندگان معاصر امریکاست.او که خود وکیل بوده با چنان قدرت و دقتی فضای قضایی ثروت طلب و بی عدالت امریکا را نقد می کند که خواننده ضمن جذابیت داستان با فضای اجتماعی امریکا نیز آشنا می شود.تاکنون کتابهای هیئت منصفه فراری،باران ساز،موکل خطرناک،پرونده پلیکان و زمانی برای کشتن به فیلم بدل شده است که به نسبت هم فروش خوبی داشته اند و اعتبار هنری خوبی هم دریافت کرده اند.

فیلم در اصل با نمایش مرگ یک مادر آغاز می شود و بخش اول به نوعی توضیح محیط کاری آنتوان پزشک امدادی در افریقاست.کریستین پسری غمگین و عصبانی مرگی سخت را تجربه می کند و پدر بی توجه کلاوس عمق فاجعه رخ داده برای پسر را درنمی یابد و این پسر را به خشم افسار گسیخته سوق می دهد و او را به تنفر از پدر و جامعه سوق می دهد.جامعه و پدری که این فاجعه را از نگاه او نمی نگرد و درد تنهایی پسر را در نمی یابد.الیاس پسری آنتوان هم مشکلات مشابهی دارد.خانواده او از هم گسیخته است و او هم با روحیه ملایمش مورد تهاجم بی پایان خشونت گران است.این تهاجم با حمله پدر یک هم مدرسه ای به پدرش آنتوان تشدید می شود.آنتوان از تساهل و ملایمت حمایت می کند اما فضا برای این موضوع مناسب نیست.او که می خواهد منطق پوچ مهاجم را به پسرها نشان دهد باز مورد تهاجم قرار می گیرد.پسرها که این موج بی پایان خشونت را می بینند نمی پذیرند تساهل راه کار است. خود آنتوان هم در تقابل با رهبر شورشی جنایتکار وقتی موج بی پایان خشونت او را می بیند خود ناگزیر از خشونت می شود و آرمانهایش را فراموش می کند.

پسرها با رهبری کریستین الارقم عدم تمایل ابتدایی الیاس تصمیم به بمب گذاری در ماشیم مهاجم می گیرند اما الیاس که خطر را برای بیگناهان می بیند در تلاش برای نجات آنها خود آسیب می بیند.همه شوکه می شوند.ماریان مادر به ظاهر منطقی و محکم الیاس بی توجه به روح پر تلاطم کریستین او را متهم به کشتن پسرش می کند.کریستین در هم ریخته تصمیم به خودکشی می گیرد.آنتوان در آخرین لحظه کشتی نجات می شود و کریستین را باز می گرداند.همه متنبه شده اند و زندگی جریان طبیعیش را می یابد.

فیلم با پایانی خوش تمام می شود اما آیا در دنیای واقعی همین پایان رخ می دهد.خشونت در افریقا موجی از خشونت را ایجاد می کند.زخم خوردگان از خشونت دیگر منطق را نمی شناسنند زیرا خشونت همه چیز را فرو می پاشد و آنها به نوعی به یکی مثل رهبر شورشی بدل می شوند و این در صحنه مرگ رهبر شورشی بدست مردم نمایش می شود.

فیلم اما تمرکز بر جامعه خاص و سرد اسکاندیناویایی دانمارک دارد.خشونت در این جامعه طرد می شود اما منزوی نمی شود و باز مثل بومرنگ به صورت ما باز می گردد.خشونت به نوعی پنهان می شود تا ظاهر متساهل و صلح طلب ما حفظ شود.اما خشونت موجود است و مثل میکربی مسری گسترش می یابد.بی توجهی کور بزرگترها بچه ها را به قربانیان خشونت بدل می کند.آنتوان برای خشونت روح زخم خورده اش از بی رحمی های افریقا چاره ای ارائه نمی کند.او منفعل می ماند و فقط شعار می دهد و این انفعال و بی عملی پسرش را به موضع عملگرایی افراطی سوق می دهد.کلاوس از ابتدا تا پایان به غم و حرمان بزرگ پسرش بی توجه نشان می دهد.این بی توجهی هر کسی را سرخورده،غمگین و پر از خشم افسارگسیخته می کند.کریستین قرباین این بی توجهی آشکار است.مادر الیاس ماریان شاید به ظاهر منطقی ترین و مستحکم ترین شخصیت فیلم است اما او هم در گرداب زندگی توجه لازم را به پسرش ندارد که البته مقصر نیست و دست تنها از او کاری بر نمی آید.

حال این سؤال مطرح است که اگر این فاجعه قابل بازگشت نبود چه می شد.اگر در این رخداد آن بیگناهان کشته می شدند و یا کریستین و الیاس می مردند چه می شد.جامعه با مجازات باز بر بحران سرپوش می گذاشت و دو یا بیشتر انسان این میان تلف می شدند و خانواده هایی فرو می پاشید.

 این بحران فقط مختص دانمارک نیست.کشور ما هم از بحران بی پایان خشونت اجتماعی رنج می برد.خشونتی که هر روز با شمایلی رخ می نمایاند و قربانی می گیرد. ما هر روز در معرض متعدد خشونتهای مختلف از هر سو علیه خود هستیم.بلاخره هر انسان یک ظرفیتی دارد و روزی این پیمانه پر می شود و با یک اتفاق تلخ بیرون می ریزد.ما چه می کنیم.چگونه جلوی وقوع این رخداد را می گیریم.آیا ما هم برای مصالح مقطعی به بی توجهی و چشمپوشی ظاهری و یا مجازات عامل و بی توجهی به زمینه رخداد اقدام نمی کنیم.

امروز ما هم با همین بحرانها روبرو هستیم.این شعار پوچ در کشور دینی اینها یک اتفاق است و همیشگی نیست جز لاپوشانی بحران و حذف صورت مسئله چیزی نیست.بحرانهای اجتماعی در همه فرهنگها تا حدود زیادی مشابه است.ما با بی توجهی به رفع ریشه ها و اصلاح ساختارهای غلط اجتماعی و فرهنگی و حتی به خصوص سیاسی جامعه مان نمی توانیم به دنیایی بهتر دست یابیم.خشونت مسری است و حتی یک روح بیمار پر خشونت می تواند سلسله ای از خشونت ایجاد کند.

رسانه های ما مرتب از خشونت در غرب سخن می گویند و فجایع آنها را نشان می دهند.اما ایا ما اتفاقات تلخ نداریم مگر در همین مملکت خفاش شب،علی بیجه،قاتل سریالی،کشتارهای فجیع و مرگهای خانوادگی تأسف بار و خشونتهای متعدد نداریم و ما با بی توجهی عمدی به قصد لاپوشانی غرب را در پرتگاه نمایش  می دهیم و خود را در قله.آیا این دروغی بزرگ نیست که خود ما هم کم و بیش به همین درد دچاریم.

آیا نمی بینید که پایه جامعه ما خانواده در آستانه سقوط است.آیا اینهمه مشکلات اجتماعی که هر روز موج روز افزون خشونت،جدایی زوجین و افسرگی اجتماعی را تسری یم دهد نمی بینیم.کور بودن و کتمان حقیقت تلخ جز نابودی ما سودی ندارد.

نقد تکمیلی فیلم یک حبه قند

اولین چیزی که از فیلم ما را با خود مواجه می کند فضای شاد،زیبا و سنتی حاکم بر خانه محل وقوع فیلم است.به ظاهر همه خوشحالند و همه آمده اند تا عروسی دختر کوچک خانواده پسند را جشن بگیرند.از همان ابتدا دایی بزرگ مخالف است.او به وجود مخالفت در مراسم شرکت می کند و به رسم سنتی قند شکستن مبادرت می ورزد.خواهرها یکی یکی می آیند.خانه شلوغ می شود.هر خانواده مسائل خاص خود را دارد.دختر خواهر بزرگ عاشق پسر خواهر دوم است.این پسر اما سرش جای دیگر گرم است و می خواهد برای تحصیل به خارج برود.پدر همین پسر(اصغر همت) به خاطر بدهی هایش به زندان افتاده بود و با داماد روحانی میانه اش کمی شکرآب است.اما زندان روحیه اش را تلطیف کرده و به یک پیامک خوان حرفه ای بدل کرده است.داماد روحانی(فرهاد اصلانی) که تازه از زیارت آمده به علت بیماری ناخوش است.او می فهمد که سرطان دارد و به هم می ریزد.داماد آخر(هدایت هاشمی) با زنش مشکل دارد و در فکر پیدا کردن گنج پنهان اتاق ته باغ است.پسند مردد است اما مقابل شوق خانواده سکوت می کند و مادرهم نگران است و نمی داند آینده چه می شود.همه این داستانک ها در دل فیلم تنیده شده اند اما هیچکدام اصل تم فیلم نیست.فیلم داستان یک عجله غیر اصولی است و آن اینکه می خواهند بدون دقت و باریک بینی پسند کسی که به نوعی امید و آینده خانواده است را به سفر پر ابهام بفرستند.در این گیر و دار دایی بزرگ می میرد.همه در بهت و تأثر عمیق فرو می روند.پسند درهم می ریزد و به شکش به این ازدواج افزوده می شود.آمدن پسری که علاقمند سابق پسند است و هنوز دل در گرو این عشق دارد اما بروز نمی دهد پسند را مرددتر می کند.سرانجام پسند به این نتیجه می رسد که باید بیشتر فکر کند پس خانواده هم می پذیرد.

این داستان فیلم است اما همه این داستان در پس زمینه یک هدف دیگر قرار می گیرد.فیلمساز می خواهد نشان دهد چه چیزهایی در زندگی  امروز گمشده است.اینهمه جزئیات برای القای حسی است که یک زندگی ایرانی به ما می دهد.زندگی سرشار از شادی و غم اما همراه با یک اتحاد روحی جمعی است که در مواقع مشکلات و چالشها به کمک تصمیم گیری در خانواده می آید.

البته فیلم نمایش یک رویکرد در نگاه اجتماعی هم  هست نگاهی که معتقد است باید رویکرد درست را به مردم نشان داد و منتظر الگوبرداری آنها بود البته من نگاه طرف مقابل را هم می پذیرم که باید سیاهی ها را عریان نمایش داد و به مخاطب اجازه داد قضاوت کند.

فیلم سرشار از حسی است که از روح هویت ملی سرچشمه می گیرد و من امید دارم این نگاه به هویت ملی بیشتر شود زیرا ما در دورانی هستیم که هویت ملیمان به دلایل متعدده در معرض تاراج سیاستمداران،سرمایه داران و صاحبان قدرت چه داخلی و چه خارجی قرار دارد.دورانی که ایرانی ماندن را به یک واپسگرایی تفسیر می کند در حالی که بافقی ماندن در مسابقه فرهنگی جهان با حفظ هویت ملی ما ممکن است نه با جهانی شدن به معنی همرنگ جهان شدن.جهانی شدن واقعی یعنی ایجاد تعامل و برهمپوشانی فرهنگ جهانی در عین حفظ هویت مثبت ملیمان و هرگونه بی توجهی به این هویت خیانت به روح ملت و تاریخ ایران است.بدانیم تکثر فکر و اندیشه یکی از پایه های اعتبار و ماندگاری هویت ملی ماست و نگاه قشری و تعصب آمیز جز به انحراف بردن فرهنگ سودی ندارد.

سخن دیگر آنکه سفره ایرانی به نوعی سمبل روحیه ایرانی است.آنها که ادعا می کنند نمایش سفره و غذا به نوعی عامه پسندی و ناشی از ناتوانی سینما در قصه پردازی بشمار می روند نمی فهمند که سفره ایرانی نمایش یک نوع اتحاد روحی است که تکثر را در نوعی هماهنگی نمایش می دهد.سمبل گرایی در سینما اگر سمبل به حدی آشنا و موافق روح و احوالات ایرانی باشد نتنها بلااشکال است بلکه به تفهیم اثر بسیار هم کمک می کند.

از این لحاظ نیز می توان پسند را به نوعی سمبل نسل فعلی نامید که ابتدا قدیمی تر ها برایش تصمیم می گیرند که باشی از عجله و تصورات کهنه است اما اگر به خود این نسل اجازه تصمیم گیری بدهند و در عین حال به او اعتماد کنند می توانند به یک نوع تصمیم گیری درست و منطقی منجر شود اتفاقی که آن برصدر نشاندن پسند در سفره و پذیرش تصمیم او به ما نشان داده می شود.

فیلم پر از صحنه های زیبا و دلانگیز است.تاب خوردن پسند که نمایشی تمثیلی و زیبا از کش و قوس روح پر تلاطم اوست که سرانجام به تصمیمی درست که با گرفتن سیب نمایش می شود می رسد.یا صحنه شوخی ها و سربه سرگذاشتن های خواهرها در آشپزخانه است.گریه داماد روحانی در حال قرآن خواندن سر جنازه دایی که به نوعی پذیرش سرنوشت توسط او و خروج از اضطراب بیماریش اشاره دارد.صحنه خوب دیگر صحنه نهایی فیلم و شبگردی سپند درمیان خانواده خوبیده است که با صدای رادیو دایی مرحوم به تصمیم می رسد.همچنین استفاده از فانوسها هم زیبا بود.نوحه خوانی داماد کوچک هم از لحظه های زیبا فیلم است.

آدمهای فیلم سفید سفید نیستند اما اگر به پوچی و اشتباهات رفتارهای خود واقف شوند به راحتی تغییر می کنند و در راه اصولی خود می افتند.

موسیقی فیلم را می توان نقطه قوت اصلی فیلم دانست.محمدرضا علیقلی چنان موسیقی دلانگیزی نمایش می دهد که صحنه های فیلم را بسیار پرقدرت تر می کند.بازی بازیگران فیلم در عین قدرت در دل فیلم تنیده شده اند و توی چشم نمی زند.

فیلمبرداری حمید خضوعی ابیانه هم بسیار درخشان است البته در چند صحنه ابتدایی کار دوربین کمی غیر متعادل است ولی به سرعت ایده آل می شود.

کارگردانی میرکریمی بسیار درخشان است هر چند من هنوز فکر می کنم باید مرگ دایی ساده تر نمایش می شد اما در کل فیلم بسیار درخشان و ایده آل بود.بی توجهی جشنواره ها به این فیلم بسیار تأسف آور بود.آخر با همه احترام برای فیلم جرم این فیلم بسیار بهتر بود و فقط نگاه غیر اصولی جشنواره از روی آن به این راحتی گذشت.بازی نگار جواهریان مثل چند سال اخیر درخشان و بینظیر بود و من آن را مستحق جایزه می دانم.البته نباید از بازی رضاکیانیان،فرهاد اصلانی و ریما رامین فر نیز گذشت که بسیار ایده آل بود.

من معتقدم این فیلم در مرور زمان به یک فیلم مهم و کالت در سینمای ما بدل می شود.شاید فیلم مثل فیلم مادر حاتمی اعتبار نیابد اما مطمئناً در آینده به فیلمی مهم و بارها دیده شده تبدیل خواهد شد.

در پایان فیلم من وقتی از سینما بیرون آمدم و با فضای پاییزی هوا مواجه شدم حسی خوش آیند و روحیه بخش برای خودم احساس کردم.من همزمان به یاد صدا و آهنگها و ترانه های استاد محمد نوری می افتادم که این درخشش روح ایرانی را نشان می دهد که مرا به این توازی بین این دو اثر فرهنگی که محمد نوری دارای نوعی از درخشش روحی است که بسیار به روح ایرانی نزدیک نشان می دهد.

رضا میرکریمی با سابقه قابلی از فیلمهای متفاوت از جریان های مرسوم سینمای ایران نشان داده فیلمساز متفاوتی است.فیلمهای زیر نور ماه،خیلی دور خیلی نزدیک و به همین سادگی فیلمهای مهم میرکریمی نگاه ساده اما عمیق او را به زندگی و مشکلات مردمان ایران نشان داده بود.اما فیلم بک حبه قند شاید بهترین فیلم میرکریمی و نقطه عطفی در کارنامه این فیلمساز به شمار می رود.فیلمی که شاید بتوان ایرانی ترین فیلم ده سال اخیر به شمار می رود.

در کلیت فیلم اثری در ستایش چیزی است که ما نام هویت ملی می شناسیم.فیلم اثری هنری است سرشار از جزئیات متعدد که همه به این هویت ملی اشاره و تأکید می کنند.کل بازیگران و داستان و فضای فیلم به نوعی در فرع عنصر اصلی فیلم یعنی همین هویت قرار می گیرد.پسند دختر کوچک خانواده قرار است با پسری مقیم فرنگ ازدواج کند و به خارج برود.اما این اتفاق زیر پوسته شاد و سرخوش خانواده موجی از نگرانی و ابهام ایجاد کرده است.پسند اینجا به نوعی امید و تکیه گاه خانواده است و رفتن او انگاری خانواده را به ویرانی تهدید می کند.لین خط اصلی داستان است اما فیلم پر از داستانک های متعدد است که از داستان اصلی منشعب می شوند.فیلم بسیار زیبا روحیه ایرانی را ترسیم می کند و تمام گوشه کنار این هویت را با نگاهی غمخوارانه نمایش می دهد.پسند به نظر خود را به دست تقدیر سپرده و به نگرانی های بقیه و حتی خودش توجهی نمی کند اما در درون مرتب رد کنکاش و تقلا است.مرگ نابهنگام دایی بزرگ به نوعی پسند را در موقعیت تصمیم گیری قرار می دهد و او به نطر ماندن را ترجیح می دهد.

میرکریمی به خوبی با سیر از فضای شاد ابتدایی همراه با جزئیات ابهام ساز مبتنی بر وقوع حادثه ای سرنوشت ساز به فضای غمزده پس از مرگ دایی همراه با اتحادی دوباره میان کلیت خانواده روند زیبای یک زندگی ایرانی را نمایش می دهد.بازی ها تقریباً همه خوب و استاندارد در چارچوب هدف فیلم که توانسته از محدوده فیلم بیرون نزند.استفاده از دوربین روی دست هر چند در ابتدایی فیلم کمی نامتعادل و اراطی به نظر می رسد اما به سرعت تکانها کم و تصویر خوب و در عین تحرک با ثباتی ارائه می دهد.بازی های ریما رامین فر و به خصوص نگار جواهریان بسیار دیدنی و درخشان است.بازی کیانیان هم مثل همیشه زیبا و کامل است.بقیه هم همه استاندارد و خوب بازی می کنند.

البته شاید بهتر بود مرگ دایی بزرگ فقط به یک سکته ناگهانی بسنده می شد و ماجرای قند اینچنین گل درشت نمایش نمی شد اما در کل فیلم بسیار زیبا بود.

من معتقدم این فیلم شاید به پای مادر علی حاتمی نرسد اما بعد از آن فیلم ایرانی ترین فیلم سینمای ایران است و در آینده به یک فیلم کالت و بارها دیده شده بدل خواهد شد.فیلم پر از تصاویر زیبا و چشمنواز است و موسیقی جالب فیلم که در عین آشنایی جدید است هم بسیار زیباست.من بعد از فیلم مرتب یاد صدای محمد نوری می افتادم و این با ترکیب با قاب پاییزی طبیعت سیمایی زیبا به ذهن من می داد.این روزها که زندگی در ایران سخت،غمبار و دل آزار است هنوز این نوع فیلمها ما را به هویت ملیمان و امید به ایران دلبسته نگه می دارد.

البته این نوع فیلمها مقابل فیلمهای واقعگرایی مثل جدایی نادر از سیمین قرار نمی گیرد زیرا هرکدام وظیفه ای متفاوت دارند و باید هر دو در سینمای ما موجود باشند.من متعجبم چرا جشنواره فجر و سینمای ایران اینچنین به این فیلم بی توجه بوده و هیچ جایزه ای به آن تعلق نگرفت البته مادر حاتمی هم با همین بی توجهی مواجه بود.

در کل این نقد خیلی کوتاه شد چون فیلم خوب دیدنی است نه گفتنی و تازه این فیلم بیشتر دیدن دارد تا گفتن.

پی نوشت:مجله همشهری جوان نقد جالبی به صورت اسطوره نگاری بر فیلم سعادت آباد نوشته که خوندنی است بخوانید.

دیدن هری پاتر رستم را:

رستم از یازده نبرد خونین باز می گردد...افراسیابان و سهراب و اکوان دیو و اسفندیار را نگون ساخته است. لیک اکنون بسی الاف است و طفلک بر سر کوچه نشستی و با رخش هی می رود تا دور برگردان و بر می گردد... به رستم می گویند هری پاتر امده و اورا به نبرد دعوت کرده...رستم که دلش لک زده برای یک جنگ حسابی،راهی می شود...

میدان نبرد-خارجی-روز

هری با قدم های محکم رسید        صدای هری را چو رستم شنید

پرید رستم از زین رخش خودش      هری هم پیاده شد از آذرخش

نگه در نگه،دشت خاموش و خف     جهانی فرو رفته کلا تو کف

همه مات و مبهوت این ماجرا       که رستم چه خواهد کند بچه را؟

رستم تک و تنها بود و ایرانیان محل رخش هم به او نگذاشته بودند. عوضش سپاه پاتریان تا دلت بخواهد مملو بود از هوادار و چیرلیدر و خرده ساحر.

سپاه دلیران که زاغارت بود          ولی تیم پاتر ز هاگوارت بود

رون و هرمیون،چو و شخص مدیر    که اسمش فراموش کردم حقیر!

رجز خوانی دو پهلوان:

هری گفت رستم تویی نره غول؟      بیاموزمت فن رزم از اصول

شنیده بدم هیکلت خوشگل است        نبرد و ستیزه تورا مشکل است

ولی رستم آن قد که می دید بود       سرش تا کمربند هاگرید بود

بدو گفت رستم برو بچه جون         برو آمریکا درستون رو بخون

سوالی مرا آمده ای پسر             ندارد سر دسته جاروت خطر؟

من انم که ایران بدست من است      ز چین تا دبی جمله پست من است

منم رستم زال دستان منم             جوان مرد و شیر دلیران منم

گرت من کنم فوت، بادت برد         دگر لرد ولدمورت یادت رود...

هری چون شنید اسمِ اسمش نبر       عجب کرد احساس رعب و خطر

چشمانش را تنگ کرد کمی عقب رفت...رستم هم رفت عقب...دشت و دشستان مهیاست تا نبردی خونین را شاهد باشد...هری از سویی گمان می برد رستم از عمال تروریست ولدمورت است....و رستم هم هری را یک آمریکایی می داند که آمده ایران تا بچه ها را اغفال کند...تازه با آمدن او هیچ کس دیگر شاهنامه نمی خرد و همه در کف هری پاترند..پس چه دلیلی بهتر از این برای آغازیدن جنگی یکپارچه خون خین

جهان پیش آن دو، تیریپ خسته است       هری روی جاروش بنشسته است

هری می کند چوب خود را تمیز          و چوبش زند هی جرقه یه ریز

کمانش بیاورد رستم برون               هری هم پنیر و نوتلا و نون

خودش را کند تقویت مرد یل            مبادا کند ضعف و گردد خجل

رستم خود را پهلوان می دید که سرتاسر پهنه ی دنیا در چنگ او بود روزی... . ترسی است عظیم از نبرد با جقله بچه ی سرزمین تازه کشف شده ی ایادی استکبار....آیا باید با آنها در افتد... یا برگردد پیش تهمینه ؟ مرز بین عشق و عقل که می گویند این است ها... .

دو یل وارد گود میدان شدند        جماعت دگر بار حیران شدند

همه ناخن رعب خود می جوند      مبادا بیابد یکیشان گزند

جنگ در می گیرد... . زمین و زمان سیاه می شود... . رستم هی فن به کار می گیرد...رجز خوانی در نبرد هم ادامه دارد...سپاهیان خموشند و اسب ها شیهه می کشند... . داستانی است که بیا و ببین...نویسنده این سطور وقت ندارد که شعر همه ی اینها را بنویسد.....خلاصه عجب جنگی است ها... .

و رستم کمان چاره ی کار دید    و فورا ز رخشش به پایین پرید

رستم تیر را در سوفار کمان بنهاد....

بر او راست چپ کرد و چپ کرد راست       هری زل زده بود به اون عین ماست

رستم با خود می گوید چرا این بچه نمی ترسد... . نکند این هم پسر ماست و خبر نداریم... . اگر ملت اینجا نایستاده بودند از او می خواستم که لباس از تن بیرون کند مبادا یک جاییش نشانی بسته باشند به نماد پوری ما...

رستم با خود فکر می کند...در تردید است...اگر اورا بکشد ممکن است یک بار دیگر فرزند کشی تکرار شود و پهلوانی اش زیر سوال برود...و اگر دست از او بکشد هم می گویند ترسیده و هم اینکه تهمینه دهانش را آسفالت خواهد نمودی بس که هی این ور و ان ور توله پس انداختندی...

رستم تصمیمش را می گیردو چشم هری نشانه اوست.

هری و بلر هر دو در خاک به      جهان پاک از این هردو ناپاک به...

خلاصه کمان را به آخر کشید       به جز چشم پاتر که چیزی ندید...

دشت یکپارچه سکوت می شود....خروش از کمان برمی خیزد....و رستم می رود که کار را تمام کند....

چو زه را رها کرد سردار طوس.... هری گفت:"سان‌دیس‌سیریش‌سیم‌سیوس! "

دشت ساکت شد. گویی گرد مرگ پاشیدند بر آن عرصه های و هو....رستم در جا خشک شد و آوردندش کنار میدان فردوسی تا سر حوصله نصبش کنند کنار صاحبش. هری در کمال ناباوری سه امتیاز این نبرد را هم گرفت و از گروه خود صعود کرد...

و مردمان ایرات و توران و زابلستان و کابلستان همچنان در کف اند. که رستم ان همه رشادت و فن به کار بست.و هری با یک ورد ساده اینچنین یل سیستان را از پای در اورد...

به هر حال تورانیان نامه نوشتند و بمب گوگلی ساختند و بهر غرامت خانم جی-کی رولینگ را درخواست کردند. هرچند دو ماه بعد کلا همه چیز یادشان رفت.

شنو پند من چلچراغی کنون          کمی هم ز تاریخ ایران بخون

نگویم هری بد سرشت است و دون    ولی رستمم دل داره ای جوون

برو کار می کن مگو چیست کار؟     به تاریخ ایران بکن افتخار

نه که هی دم از زال و رستم زنی    ز جمشید و کوروش گهی دم زنی

بکن توشه راه خود افتخار            که مردی به علم است و به پشتکار

منبع: وبلاگ حرف‌های ساده

«آلفرد هیچكاك»، فیلم‌ساز نابغه سینمای انگلیس به‌عنوان بهترین كارگردان سینمای قاره اروپا شناخته شد.

وب‌سایت سینمایی IMDB در گزارشی فهرست بهترین كارگردانان تاریخ سینمای اروپا را منتشر كرد كه با وجود حضور بسیاری از بزرگان هنر هفتم، چهره‌های شناخته‌شده متعددی از قلم افتاده‌اند.


آلفرد هیچكاك؛ چهره افسانه‌ای سینمای تعلیق؛

وی پیشگام تكنیك‌های بدیع در ژانرهای تریلر روانی و تعلیق بود كه طی شش دهه فعالیت سینمایی، بیش از 50 فیلم بلند را كارگردانی كرد. وی شهرت خود را به‌واسطه‌ تبحر مثال‌زدنی‌اش در به‌كارگیری عناصر دلهر، ترس و تعلیق به‌دست آورد، چنان‌كه از او به‌عنوان «استاد تعلیق» نام برده می‌شود.


چارلی چاپلین، اسطور‌ه‌ بی‌بدیل دنیای كمدی؛

وی 65 سال از عمرش را وقف سینما و دنیای سرگرمی كرد كه شروع آن از تالار ویکتوریا انگلستان به‌عنوان پسربچه‌ای پنج ساله آغاز شد و تا سن 88 سالگی ادامه داشت. تكنیك‌های خاص فیلم‌سازی «چارلی چاپلین» تا زمان حیات او برای همه ناشناخته باقی ماند و هرگز درباره آن‌ها صحبتی نمی‌كرد. پیش از ورود به عصر فیلم‌های ناطق، «چاپلین» در سال 1931

«روشنایی‌های شهر» و در سال 1936 نیز «عصر جدید» را ساخت كه به‌راستی از ماندگارترین آثار او هستند. فیلم‌های ناطق و همراه‌با دیالوگ «چارلی چاپلین» با شاهكار معروف‌اش، «دیكتاتور بزرگ» در سال 1940 آغاز شد. از مهم‌ترین آثار او می‌توان از «ولگرد»،‌ «شغل»، «بانک»، «مامور آتش‌نشانی»، «خیابان آرام»، «زندگی سگی»، «دوش‌فنگ» و «زائر» نام برد.


اینگمار برگمن، كارگردان نابغه سینمای سوئد؛

وی از چهره‌های برجسته تاریخ سینمای جهان بود كه در طول شش دهه فعالیت هنری، ‌9 بار نامزد جایزه اسكار شده بود، در توصیف شرایط زندگی انسانی از مایه‌های كمدی، امید، یاس و ناامیدی بهره می‌گرفت. برگمن در طول سال‌ها فعالیت سینمایی در مجموع ‌62 فیلم ساخت كه فیلم‌نامه بسیاری از آنان را نیز خودش نوشته بود و علاوه‌ برآن كارگردانی ‌170 نمایش تئاتر از او یك چهره درخشان در عرصه این هنر نمایشی ساخته بود. «برگمن» در دسامبر ‌2003 از دنیای فیلم‌ كناره گرفت و روز سی‌ام جولای ‌2007 در سن ‌89 سالگی در «فارو» درگذشت؛ در همان روز كه «میكلانجلو آنتونیونی»، كارگردانی فقید سینمای ایتالیا درگذشت. «مهر هفتم»، «چشمه باكرگی»، «فریادها و نجواها» «توت‌فرنگی‌های وحشی» و «فانی و الكساندر» از معروف‌ترین ساخته‌های او هستند.


آندری تاركوفسكی، بهترین كارگردان تاریخ سینمای روسیه؛

تاركوفسكی به‌غیر از دو فیلم آخرش، تمامی آثارش را در روسیه ساخت كه اكثرا مضامین متافیزیك و در رابطه با مسیحیت هستند. نخستین فیلم بلندش را در سال 1962 باعنوان «كودكی ایوان» ساخت. «تاركوفسكی» با این فیلم به شهرت جهانی رسید و 15 جایزه از جمله شیر طلای «ونیز» را كسب كرد. وی اگرچه تنها هفت فیلم بلند ساخت، اما كارنامه سینمایی‌اش سرشار از جوایز و افتخارات سینمایی است كه كسب 9 جایزه از جشنواره كن، جایزه بافتا بهترین فیلم خارجی و شیر طلای ونیز تنها بخشی از كارنامه اوست. «زندگی آندری روبلف»، «سولاریس»، «استاكر»، «نوستالژیا» و «آینه» معروفترین ساخته‌های او هستند.


بیلی وایلدر، از ركوردداران نامزدی جایزه اسكار؛

كارگردان، تهیه‌كننده و فیلم‌نامه‌نویس صاحب‌نام سینمای آمریكا شش‌بار موفق به كسب اسكار و 15بار نامزد این جایزه بود و از این لحاظ یكی از ركورداران تاریخ سینماست. وی پس از اولین تجربه كارگردانی‌اش «بزرگ‌تر و كوچك‌تر»، شهرت جهانی خود را با ساخت فیلم «غرامت مضاعف» در سال 1944 رقم زد كه نامزدی بهترین كارگردانی و بهترین فیلم‌نامه اسكار را برای او به‌همراه آورد. دو سال بعد، «وایلدر» با فیلم «تعطیلات ازدست‌رفته» توانست سرانجام جایزه اسكار بهترین كارگردانی و بهترین فیلم‌نامه را به‌دست آورد. این كارگردان و فیلم‌نامه‌نویس سرشناس در سال 1951 با فیلم «سان‌ست بلوار» اسكار بهترین فیلم‌نامه را گرفت، اما در كسب اسكار بهترین كارگردانی این فیلم ناكام ماند. وی با فیلم «آپارتمان» سه اسكار بهترین فیلم‌نامه، بهترین فیلم و بهترین كارگردانی را گرفت و با فیلم «بعضی‌ها داغش رو دوست دارند» نامزد اسكار بهترین كارگردانی و بهترین فیلم‌نامه شد.


میكل آنجلو آنتونیونی، بنیان‌گذار سینمای مدرن ایتالیا؛

وی اولین فعالیت‌های سینمایی خود را در سال 1942 رقم زد كه با همكاری روبرتو روسلینی، فیلم‌نامه‌ «بازگشت خلبان» را نوشت و پس از آن به‌عنوان دستیار كارگردان «انریكو فولچینونی» مشغول به‌كار شد. اولین موفقیت بین‌المللی این كارگردان بزرگ در سال 1960 با فیلم «ماجرا» رقم خورد كه در جشنواره‌ كن با استقبال همراه شد. او موفقیت‌های جهانی‌اش را با «شب» (1961) و «كسوف» (1962) ادامه داد. اولین فیلم رنگی بنیان‌گذار سینمای مدرن ایتالیا در سال 1964 با «صحرای سرخ» ساخته شد. محتوای فیلم‌های آنتونیونی را اغلب اضطراب، تردید و نگرانی‌های بشر امروز و عدم توانایی او در برقراری ارتباط معنوی با دیگران است. نكته‌ بارز در فیلم‌های او، سكوت‌ها و خلاء‌های زیاد است. «نقطه زابریسكی»،
«مسافر»، «آگراندیسمان» و «كسوف» معروفترین ‌آثار او هستند.


فدریكو فلینی، كارگردان افسانه‌ای سینمای ایتالیا؛

وی از بزرگ‌ترین و مستعد‌ترین فیلم‌سازان دنیای سینما بود كه با فیلم‌های «جاده»، «هشت‌ونیم» و «زندگی شیرین» به اوج شهرت جهانی رسید. در میان تمامی كارگردانانی كه كسب اسكار را تجربه كرده‌اند، «فدریكو فلینی» توانست چهاربار جایزه اسكار بهترین فیلم غیرانگلیسی را كسب كند و از این حیث همچنان ركورددار است. فلینی در سال‌های 1956 برای «جاده»، 1957 برای «شب‌های كابیریا»، 1963 برای «هشت‌ونیم» و در سال 1974 برای «آماركورد» چهار اسكار بهترین فیلم غیرانگلیسی را برای سینمای ایتالیا به‌همراه آورد. در آغاز دهه‌ی 60 فلینی دو شاهکار سینمایی خود «زندگی شیرین» و «هشت‌ونیم» را خلق كرد. «زندگی شیرین» محصول 1960 نامزدی اسكار بهترین فیلم‌نامه و كارگردانی را برای فلینی به‌همراه آورد و در جشنواره كن موفق به دریافت جایزه نخل طلا شد. این فیلم سه ساعته چشم‌انداز وسیعی از زندگی جامعه ایتالیایی را از دید یک روزنامه‌نگار نشان می‌دهد‌. شاهکار ارزنده و تحسین‌برانگیز فلینی در سال 1963 به سینمای جهان معرفی شد. «هشت‌ونیم» كه نامزد جایزه اسكار بهترین كارگردانی و بهترین فیلم‌نامه شد، شاخص‌ترین اثر كارنامه سینمایی فلینی محسوب می‌شود.


لارس فون تریر، كارگردان دانماركی برنده نخل طلا؛

«فون تریر» را به‌عنوان محرک اصلی و احیاکننده صنعت فیلم‌سازی دانمارک می‌شناسند که تاثیر بسزایی در پیدایش نسل نو کارگردانان دانمارک و سراسر جهان داشته ‌است. اهمیت فیلم‌های او تنها به‌خاطر نقش محوری در شکل‌گیری "پیمان دگما 95" نیست، بلكه فیلم‌های او ازنظر موضوعی دامنه‌ بسیار وسیعی دارند و از آونگارد تا بازسازی کلاسیک‌های را شامل می‌شوند. در سال 1983 «فون تریر» تصمیم به ساخت سه‌گانه‌ای درباره اروپا گرفت كه در آنها آسیب‌های روانی اروپای آینده به تصویركشیده شده است. اولین قسمت از این تریلوژی فیلمی بانام «عنصر جنایت» بود که در سال 1984 ساخته شد. «رقصنده در تاریکی»، «شکستن امواج»، «داگ ویل»، «ضدمسیح»، «مالیخولیا» و «اروپا» از آثار سرشناس او هستند.


رومن پولانسكی، كارگردان لهستانی برنده اسكار و نخل طلا؛

وی دوران كودكی‌اش را در بحبوحه جنگ جهانی دوم گذراند و در هشت سالگی آلمان‌ها والدین‌اش را به بازداشتگاه‌های مرگ فرستادند. وی در دهه 50 وارد عرصه بازیگری شد و در فیلم «یك نسل» (1954) به كارگردانی «آندره وایدا» بازی كرد و وی اولین فیلم بلند خود را در سال 1962 بانام «چاقو در آب» ساخت. سال 2002 بود كه پولانسكی شاهكار سینمایی‌اش را به جهانیان معرفی كرد؛ «پیانیست»، فیلمی درباره‌ جنایت‌ نازی‌ها در جنگ‌جهانی دوم كه همیشه او را آزار می‌داد. این فیلم آمیزه‌ای از خاطرات پولانسكی و رمان «مرگ یك شهر» نوشته‌ی «ولادیسلاو اشپیلمن» بود كه آكادمی اسكار را مجبور كرد، سرانجام جایزه‌ بهترین كارگردانی سال 2002 را به او بدهد، هرچند خود او در مراسم حاضر نبود و «هریسون فورد» آن را دریافت كرد. «پیانیست» جایزه‌ نخل طلای كن را گرفت و در جوایز «سزار» فرانسه، جایزه‌ بهترین فیلم و بهترین كارگردانی را نیز كسب كرد.


در رتبه های بعدی فهرست بهترین كارگردانان تاریخ سینمای اروپا كه شامل فیلم‌سازان غیراروپایی فعال در قاره سبز نیز می‌شود می‌توان از «میشل هانكه»، «نوری بیلگه جیلان»، «كریستوف كیشلوفسكی»، «سرجیو لئونه»، «فریتز لانگ»، «دیوید لین»، «الیا كازان»، «ژان لوك گدار»، «تئو ‌آنجلوپلوس»، «امیر كاستاریكا»، «فاتح آكین»، «لوك بسون» و «پدرو‌ آلمادوار» نام برد.

* * *

«آلفرد هیچكاك» كه در این فهرست در رتبه اول قرار دارد، متولد سیزدهم اوت 1899 در لندن بود كه روز 29 آوریل 1980 در سن 81 سالگی درگذشت.

«هیچكاك» پس از یك دوره‌ موفق فیلم‌سازی در زادگاهش انگلستان كه هم فیلم‌های صامت و هم فیلم‌های صدادار را شامل می‌شد، به هالیوود پیوست و در سال 1956 با حفظ ملیت انگلیسی، شهروندی آمریكا را پذیرفت.

او طی شش دهه فعالیت سینمایی، كه از عصر فیلم‌های صامت تا فیلم‌های همراه با دیالوگ‌ و فیلم‌های رنگی را شامل می‌شد، بیش از 50 فیلم بلند را كارگردانی كرد. از او هنوز به‌عنوان یكی از برترین كارگردانان تاریخ سینما یاد می‌شود.

«هیچكاك» شهرت خود را به‌واسطه‌ تبحر مثال‌زدنی‌اش در به‌كارگیری عناصر دلهره، ترس و تعلیق به‌ دست آورد، چنان‌كه از او به‌ عنوان «استاد تعلیق» نام برده می‌شود.

این كارگردان برجسته، اولین فیلم خود را در سال 1922 در انگلیس با نام «شماره 13» آغاز كرد كه البته نیمه ‌تمام ماند. وی از سال 1939 عمدتا در آمریكا آثار خود را تولید و عرضه می‌كرد. در سال 1925 «مایكل بالكون» از شركت فیلم‌سازی «گینزبورو پیكچرز» این فرصت را به «هیچكاك‌» جوان داد تا اولین فیلم بلند خود را با عنوان «باغ تفرجگاه» در آلمان بسازد.

«هیچكاك» اولین تجربه‌ ساخت فیلم‌های دلهره‌آور را با فیلم «مستاجر» به‌ دست آورد. اكران این فیلم در انگلستان در سال 1927 با موفقیت چشمگیر و استقبال بی‌نظیری از سوی مردم و منتقدین همراه شد. همچون دیگر فیلم‌های نخستین «هیچكاك»، این فیلم نیز از تكنیك‌های اكسپرسیونیست تاثیر پذیرفته بود كه او آنها را مستقیما در آلمان فرا گرفته بود.

در سال 1929«هیچكاك» تصمیم گرفت دهمین فیلم خود را با نام «حق‌السكوت» بسازد و درحالی كه هنوز در مرحله تولید بود، استودیوی سازنده آن تصمیم گرفت تا آن را به اولین فیلم همراه با دیالوگ سینمای انگلیس بدل سازد.

پس از ساخت فیلم‌هایی چون «مردی كه زیاد می‌دانست»(1934) و «39 پله»(1935)، هیچكاك روند موفقیت‌های خود را با ساخت فیلم «خانم ناپدید می‌شود» ادامه داد. «عقاب كوهستان»(1926)، «حلقه»(1927)، «همسر دهقان» (1928)، «قتل»(1930)، «ماری» (1931)، «غریب و غنی» (1931) و «مامور مخفی» (1936) دیگر ساخته‌های هیچكاك در این سال‌ها بودند.

وی در اوج موفقیت و شهرت به هالیوود پیوست و اولین فیلم آمریكایی‌اش را در سال 1940 با نام «ربكا» ساخت؛ هرچند داستان این فیلم در انگلیس و اقتباس از رمانی نوشته‌ نویسنده‌ انگلیسی «دافنه دو موریر» اتفاق می‌افتد.

«خبرنگار خارجی» دومین فیلم آمریكایی «هیچكاك» بود كه در قالب ژانر تریلر، داستان آن در اروپا اتفاق می‌افتاد كه البته توانست در سال 1940 نامزد جایزه اسكار بهترین فیلم شود. این فیلم در اولین سال وقوع جنگ اول جهانی ساخته شد و الهام گرفته از رویدادهای در حال تغییر در اروپا بود.

فیلم‌های هیچكاك در دهه‌ 40 بسیار متنوع بودند؛ از اثر كمدی رمانتیك «آقا و خانم اسمیت»(1941) تا درام دادگاهی «پرونده‌ بهشت» (1947) و اثر تاریك «سایه یك شك» (1943). در سال 1941 «هیچكاك» برای اولین‌بار در سمت تهیه‌كننده و كارگردان فیلم، «سوءظن» را ساخت. این فیلم جایزه‌ اسكار بهترین بازیگر زن و جایزه‌ انجمن منتقدان فیلم نیویورك را برای «خوان فونتاین»، بازیگر آن به‌همراه آورد.

«هیچكاك» یك سال بعد فیلم «خرابكار» را برای كمپانی «یونیورسال» ساخت و در سال 1944 فیلم «قایق نجات» را براساس رمانی از «جان اشتاین بك» برای كمپانی «روباه قرن بیستم» ساخت. این فیلم از آنجایی‌كه سكانس‌هایش تنها در یك قایق گرفته شده‌اند، محدودترین فیلم این كارگردان محسوب می‌شود.

این كارگردان انگلیسی پس از آن برای دیدار از زادگاهش به انگلستان بازگشت و در این حین دو فیلم كوتاه فرانسوی‌زبان برای وزارت اطلاعات انگلیس ساخت. پس از بازگشت به آمریكا، وی دو فیلم «طلسم‌شده» (1945) و «بدنام»(1946) را ساخت كه در این فیلم «اینگمار برگمن»، فیلم‌ساز افسانه‌ای سینمای جهان نقش‌آفرینی داشت. «بدنام» به فروش چشم‌گیری دست یافت و یكی از موفق‌ترین آثار سینمایی «هیچكاك» نام گرفت.

اولین فیلم رنگی «هیچكاك» در سال 1948 بانام «طناب» به‌ روی پرده سینماها رفت كه با نقش‌آفرینی «جیمز استوارت» همراه بود.

در سال 1950، هیچكاك فیلم «وحشت در صحنه» را برای كمپانی «برادران وارنر» ساخت. پس از آن بود كه فیلم پرفروش «غریبه‌ها در قطار» (1951) را با استفاده از تركیبی از المن‌های فیلم‌هایش در آمریكا و انگلیس ساخت. سپس در فیلم «ام را نشانه قتل بگیر» (1954) از تكنیك فیلم‌برداری سه‌بعدی برای اولین‌بار استفاده كرد.

فیلم‌های «پنجره‌ عقبی» (1954) و «برای گرفتن دزد» (1955) از دیگر فیلم‌های موفق «هیچكاك» در دهه‌ 50 بودند. «مرد عوضی» (1957) آخرین فیلم «هیچكاك» برای كمپانی «برادران وارنر» بود. این فیلم سیاه و سفید، تنها نقش‌آفرینی «هنری فوندا» را به‌همراه داشت.

فیلم «سرگیجه» محصول سال 1958 با نقش‌آفرینی دوباره‌ «جیمز استوارت» اگرچه در گیشه چندان موفقیتی به‌دست نیاورد، اما بسیاری آن را یكی از شاهكارهای «هیچكاك» می‌دانند كه در جشنواره‌ فیلم سن‌سباستین اسپانیا، جایزه‌ صدف نقره‌ای را به ‌دست آورد.

پس از «سرگیجه»، هیچكاك سه فیلم موفق دیگر ساخت كه هریك اعتباری كلان به كارنامه‌ سینمایی این كارگردان صاحب‌سبك افزودند. «شمال از شمال‌غربی» (1959)، «روانی» (1960) و «پرندگان» (1963) سه اثر ماندگار سال‌های پایانی فیلم‌سازی او بودند.

با آغاز دوران پیری و نشانه‌های بیماری در «هیچكاك»، جدیت او در ساخت فیلم كمرنگ شد و در دو دهه‌ پایانی عمر، او تنها چندفیلم تریلر جاسوسی از جمله «پرده‌ پاره» (1966) با نقش‌آفرینی «پل نیومن» و فیلم «توپاز» (1969) را ساخت.

پس از بازگشت به انگلیس، او آخرین فیلم موفق خود با نام «جنون» را در سال (1972) به نمایش درآورد. «توطئه خانوادگی» نیز آخرین فیلم ساخته‌ «هیچكاك» بود كه در سال (1976) ساخته شد.

«آلفرد هیچكاك» در سال 1980 از سوی ملكه الیزابت دوم به دریافت لقب «سر» نائل آمد؛ هرچند مرگ فرصت آن را به او نداد تا رسما آن را دریافت كند و چهارماه پس از اعلام آن، در روز 29 آوریل 1980 در سن 80 سالگی بر اثر نارسایی كلیوی در لس‌آنجلس درگذشت.

«هیچكاك» طی 60 سال فعالیت سینمایی، به‌واسطه‌ ساخت آثار برجسته موفق به كسب جوایز متعددی شد كه شاید مهم‌ترین آنها جایزه‌ی یادبود آكادمی اسكار در سال 1967 باشد. او پنج‌بار در سال‌های 1960 برای فیلم «روانی»، سال 1940 برای «ربكا»، سال 1944 برای «قایق نجات»، سال 1945 برای «طلسم‌شده» و سال 1954 برای «پنجره عقبی» نامزد جایزه‌ اسكار بهترین كارگردانی شد.

وی همچنین نامزد اسكار بهترین تهیه‌كننده برای فیلم «سوء‌ظن» در سال 1941 شده بود. فیلم‌های «ربكا»، «خبرنگار خارجی» و «طلسم‌شده» نامزد اسكار بهترین فیلم نیز بودند. شانزده فیلم ساخته‌ او نامزدی اسكار را به‌دست آوردند كه او خودش برای شش فیلم نامزد اسكار شد.

در سال 2008، چهار فیلم «سرگیجه»، «پنجره‌ عقبی»، «شمال از شمال‌غربی» و «ام را نشانه قتل بگیر» از سوی انجمن فیلم آمریكا در فهرست 10 اثر برتر سینمای جنایی جهان قرار گرفتند.

بعد از موفقیت فیلم درباره الی به نظر میرسد فرمول فیلمهای اجتماعی با رویکرد برشی از زندگی برای نمایش یک کلیت به فرمول اصلی سینمای ما بدل شده است.این البته بد نیست اما ریشه در ناتوانی سینمای ما در یک داستانپردازی کامل و جامع هم دارد.سعادت آباد هم چنین فیلمی است.فیلمی راجع به یک مهمانی تولد بین تعدادی خانواده طبقه متوسط بالای جامعه است که هر کدام مشکلاتی دارند و در طول مهمانی این مشکلات مرتب در صدد بحران زایی بر می ایند و در پایان به یک بن بست کامل می انجامد.

فیلم در طول خود سعی می کند با نگاهی بیطرف به بررسی این مشکلات و نمایش عاقبت آن بنماید اما در عین حال سعی دارد به طرفی متمایل نشود و طرف کسی را نگیرد.

لیلا حاتمی و حامد بهداد نقش زوج مرکزی را دارند که مرد بیش از خانواده اش به تجارتش توجه دارد و زن در این بی تفاوتی تحت فشار شدید عصبی قرار دارد.مرد هم در پایان خیانت کاری خود را ثابت می کتد تا تماشاگر به بی ثباتی این خانواده پی برد.

حسین یاری و هنگامه قاضیانی زوجی دیگرند که تنها برای مصالح مادی با هم ازدواج کرده اند.یاری قبلاً به حاتمی علاقمند بوده و حالا قاضیانی می خواهد جدا شود و به اروپا نزد فرزندان ازدواج اولش برود.او به شدت شوهرش را تحقیر می کند و این را در تک تک حرکاتش فریاد می زند.

مهناز افشار و امیر آقایی زوجی عاشق اما مرد بسیار متعصب و زن سرکش که با سقط جنینش زندگی را به پرتگاه سقوط می برد.

حاتمی که در ظاهر زن خوب ماجراست برای دوستش به آقایی دروغ می گوید و این پارادوکسی عمیق در زندگی اوست.

در این شش نفر هیچ کس به واقع خوب نیست همه دروغ می گویند و به زوج خود بی علاقه اند.هیچ سرچشمه امیدی وجود ندارد.

فیلم فیلم ساده ای است.میری فقط یک ناظر منفعل است و هیچ تلاشی برای الغای مضمون یا نگاهی نمی کند.این اگر اولین فیلم از این نوع بود بد نبود ولی بعد از فیلمهای اخیر یک تکرار و واپس گرایی است.تازه فیلم برعکس جدایی نادر از سیمین هیچ رویکرد مثبتی هم ندارد.در پایان ما با یک دنیای متلاشی و بیهوده که همه چیز فرو می پاشد مواجهیم.این بسیار ناامید کننده است.من می گویم اگر بهداد خائن نبود و فقط مردی بی توجه بود و حاتمی در آن صحنه پایانی در نخوردن قرصها و ریختن آب زیر گلدان می توانست الغاگر امیدی برای آینده باشد اما حالا جز پوچی چیزی باقی نمانده است و این بسیار ناامیدکننده است.این فیلم بهترین فیلم کارنامه میری است اما یک پیشرفت برای سینمای ایران نیست.

بازهای سعادت آباد استاندارد است اما بازی افشار و حاتمی درخشانتر است.

آیا ما از فرط ذوق زدگی در استفاده از یک نوع فیلمسازی موفق به تکرار و بی هویتی آن نوع نیفتاده ایم.چه اصراری است که حال که ما اصغر فرهادی نیستیم باید از سبک ا شخصی او استفاده کنیم.من از این فیلم بدم نیامد اما راستش از لحاظ حرفه ای این فیلم ناموفق است چون چیزی را در نگاه ما تغییر نمی دهد و این یعنی ابتر بودن.

هیچ ساخته عبدرالرضا کاهانی

کاهانی فیلمساز خاصی است و سبک منحصر به فردی دارد.این او را یکه و نادر می کند.در فیلم هیچ به سراغ موضوعی بکر و درخشان رفته است.مهدی هاشمی با بازی درخشانش بخوبی تراژدی زندگی او را که به بیماری نادری مبتلاست را نمایش می دهد.نادر فیلم مردی است که چنان به خود و مشکلش توجه دارد که دیگر چیزها را نمی بیند و این را هم نمی توان نقص او دانست که شاید هر انسانی با چنین مشکلی اینگونه می شود.

فضای فیلم به کمدی سیاه نزدیک است که در پایان به تراژدی سیاه منتهی می شود.ابتدا وقتی خانواده به ظاهر با هم خوب و خوش می فهمند مرد چه مشکلی دارد ولی با پولدار شدن مرد همه تغییر می کنند و هر کس به بهانه ای و این آغاز تراژدی است.

بازیهای همه بازیگران فوق العاده و عالی است و این قدرت کارگردان را در هدایت اینهمه ستاره در فیلمش را نشان می دهد.

فیلمنامه بسیار دقیق نوشته شده و بخوبی هم تصویری شده است.در کل یک فیلم خوب تعریف زیادی ندارد و خود خود را تحمیل می کند.

تنها نقطه ضعف فیلم این است که شاید باید نادر در پایان فیلم نه به خاطر گرسنگی خانه را ترک می کرد بلکه شاید بهتر بود او را کمی متوجه موقعیتش و تأثیرات محیطیش نشان می داد و این عامل ترک خانه بود تا گرسنگی ولی این یک نظر شخصی است و شاید نقص هم نباشد.

یک بازی شیرین هم خانم مرضیه برومند دارد که من خیلی خوشم امد.

ساراماگو را شاید بتوان بزرگترین نویسنده پرتغالی تاریخ نامید که با نوشتن رمانهای مشهور همه نامها،کوری و بینایی مشهور است.او را بنوعی می توان در رده نویسندگان رئالیسم جادویی  نامید.کتاب نوت بوک مجموعه ای از وب نوشته های این نویسنده فقید 87 ساله پرتغالی در آخرین سالهای زندگیش بین سالهای 2008 تا 2009 است.

کتاب بخوبی تفکرات و عقاید انسانی و روشنگر این نویسنده را بزرگ را نشان می دهد.شاید ساراماگو یکی از معدود کمونیست های وفادار و در عین حال انسانی باقیمانده و در عین تعلق خاطر به حزب مطبوعش نقدهای جدی هم به جناح چپ و سوسیالیسم و کمونیسم هم دارد.در کتاب بارها این نویسنده به سران جهان به خصوص برلوسکونی تاخته و آنها را تخطئه کرده است.ساراماگو بارها از فلسطین و ارمان سرزمینشان دفاع کرده است.او در این کتاب مرتب در مقام یک ناقد اجتماعی به رویدادهای دور و برش واکنش نشان می دهد.

بریده هایی از " نوت بوک "

سفر هرگز پایان ندارد. فقط مسافرانند که به پایان می رسند . اما حتی آن ها هم می توانند به سفر در خاطرات شان ادامه دهند، با به یاد آوردن ها ، با داستان ها . وقتی مسافر روی شن نشست و گفت دیگر چیزی برای دیدن نمانده ، می دانست این طور نیست . انتهای یک سفر فقط شروع سفری دیگر است . باید آنچه را بار اول ندیدی ببینی ، آنچه را دیدی باری دیگر ببینی ، آنچه را در فصل تابستان دیدی ، در بهار ببینی ، در روز آنچه را در شب دیدی ببینی ، درخشش خورشید را جایی ببینی که باران دیدی ... باید سفر را از نو شروع کنی. همیشه.

در زمان های مختلفی از خود پرسیده ام جریان چپ به کجا می رود و امروز جوابش را دارم : همان جاها در جایی هست ، و هنوز مشغول شمارش آرای خفتبار و تحقیر آمیز نامزدهایش و در پی پاسخی برای تعداد کم این آرا ."

انگار ایران و پرتغال آن قدر ها هم که فکر می کنیم با هم تفاوت ندارند... .

در نامه ای به تاریخ 28 اوت 1913 ، کافکا می نویسد :""من در کانون خانوادگی زندگی می کنم ، میان بهترین و مهربان ترین آدم هایی که می شود تصور کرد ، اما مثل غریبه ای غریبه تر از یک غریبه . در سال های اخیر روزانه بیش از بیست کلام به مادرم نگفته ام ، و هیچ وقت بیشتر از سلام و علیکی متعارف با پدرم نداشته ام.

"نوت بوک" / ژوزه ساراماگو /مینو مشیری /نشر ثالث /چاپ اول 1390 / 344 صفحه / 10000 تومان

به گزارش کافه‌سینما به نقل از هالیوود ریپورتر، فیلم سینمایی فاوست به کارگردانی آلکساندر سوکوروف جایزه شیر طلای جشنواره ونیز در سال 2011 را به دست آورد. این درحالی است که فیلم‌های مهم دیگری، از خدای کشتار رومن پولانسکی و یک شیوه خطرناک دیوید کراننبرگ گرفته تا شرم استیو مک‌کوئین و عید مارس جرج کلونی از دیگر فیلم‌هایی بودند که از آن‌ها به عنوان شانس‌های کسب این جایزه نام برده می‌شد. سوکوروف پیش از این جوایزی را از جشنواره‌های کن و برلین دریافت کرده بود. هر چند هیچ‌گاه نتوانسته بود جایزه اصلی جشنواره‌ای با اعتبار ونیز را به دست آورد. فاوست برداشتی از کتاب مشهور گوته است و داستان مردی را روایت می‌کند که در ازای کسب جوانی و موفقیت، روحش را به شیطان می‌فروشد. کای شانگجان چینی، جایزه کارگردانی را برای فیلم کوه مردم دریای مردم دریافت کرد. جایزه بهترین بازیگر مرد به مایکل فاسبندر (حرامزاده‌های بی‌آبرو، 300) برای بازی در فیلم شرم‌ (استیو مک‌کوئین) رسید. فاسبیندر امسال فیلم یک شیوه خطرناک را هم در بخش مسابقه داشت. همچنین جایزه بهترین بازیگر زن نیز به دینی ییپ هنگ‌کنگی برای بازی در فیلم یک زندگی ساده (آن هویی) تعلق گرفت. یورگوس لانتیموس و افتیمیس فیلیپو که آن‌ها را با فیلم دندان نیش به یاد می‌آوریم نیز جایزه بهترین فیلمنامه را برای نگارش فیلمنامه ALPS به دست آوردند. ریاست هیئت داوران جشنواره ونیز 2011 بر عهده دارن آرنوفسکی، کارگردان مطرح آمریکایی بود. آرنوفسکی یک بار شیر طلای ونیز را برای فیلم کشتی‌گیر در سال 2008 به دست آورده و دو بار نیز برای فیلم‌های چشمه و قوی سیاه نامزد این جایزه بوده است. اسامی برندگان بخش اصلی جشنواره ونیز را در زیر می‌بینید:

خبر استعفای استیو جابز از سمت مدیر ارشد اجرایی خبر کوچکی نیست. او مردی است که تاثیر بسیار زیادی در دنیای فناوری داشته و در زمان‌های مختلف باعث شده تا رقبایش مسیر کاری خود را عوض کنند و مسیر اپل را در پیش گیرند. اهمیت این مرد که همیشه با پیراهن مشکی و شلوار جین در کنفرانس‌های خبری‌اش ظاهر می‌شود به حدی است که مجله لایف در وب‌سایت خود بخشی را عکس‌هایی از زندگی کاری او اختصاص داده است.
ما هم در اینجا نگاهی به این عکس‌ها می‌اندازیم و می‌بینیم که دوره کاری او چگونه گذشته و چه چیزهایی را به جهانیان ارائه کرده است. توضیحات هر عکس از توضیحات سایت Life برای عکس‌ها برگرفته شده است.

1. او در سال 1955 در سان فرانسیسکو به دنیا آمد و در این عکس 22 ساله است. او پس از سفرش به هند، بودایی شد و تنها پس از یک ترم، دانشگاه Reed College را ترک کرد! در این سال ها او در یک کلاس خوشنویسی (Calligraphy) شرکت کرد.

2. در سال 1976 جابز، وزنیاک و وین شرکت Apple Computer را تاسیس کردند (وزنیاک و وین دو هفته بعد سهام خود را به قیمت 800 دلار  فروختند!). این دستگاه اولین محصول آنها به نام Apple 1 است که ساخته دست وزنیاک بود.

3. جابز در زمانی که برای HP کار می‌کرد با استیو وزنیاک، همکار آینده خود آشنا شد. پس از HP، آنها با یکدیگر مدتی را برای طراحی مدارهای الکترونیکی Atari صرف کردند. در این عکس، آنها در اولین نمایشگاه کامپیوتر West Coast Faire حضور یافته و کامپیوتر Apple II را نمایش می‌دهند.

4. در سال 1983 یکی از مدیران ارشد پپسی کولا به نام John Scully به عنوان مدیر ارشد اجرایی (یعنی همان سمتی که جابز از آن استعفا داد) به اپل آمد و درآمد شرکت را از 800 میلیون دلار به 8 میلیارد دلار افزایش داد. با این حال بعضی از نقشه‌های او باعث شد تا در سال 1993 او را کنار بگذارند.

5. کامپیوتر Apple 2 میلیون‌ها دلار را نصیب شرکت اپل کرد. در این عکس که به سال 1984 مربوط می‌شود، استیو جابز و بیل گیتس مشغول پاسخگویی به سوالات خبرنگاران هستند.

6. سال 1984 برای اپل بسیار مهم است. در این سال کامپیوتر Macintosh که دارای رابط کاربری گرافیکی بود به بازار کاربران خانگی امریکا راه یافت.

7. جابز در سال 1985 به خاطر درگیری‌هایش با Sculley اپل را ترک کرده و شرکتی جدید به نام NeXT تاسیس می‌کند. محصولات این شرکت تازه تاسیس به علت استفاده از فناوری‌های بسیار جدید، قیمت بالایی داشتند. مدتی بعد اپل این شرکت را خریداری کرده و از فناوری‌هایش در محصولات آینده خود استفاده می‌کند. این عکس در سال 1988 گرفته شده و جابز را در کنار دیگر کارکنان NeXT نشان می‌دهد.

8. جابز در سال 1986، شاخه گرافیک کامپیوتری Lucasfilm (سازنده سری جنگ ستارگان) را به قیمت 10 میلیون دلار خریداری کرد که امروزه به نام Pixar شناخته می‌شود. از سمت چپ تصویر رئیس استودیو والت دیسنی، جابز و John Lasseter (مدیر عامل اجرایی پیکسار) قرار دارند.

9. پس از بازگشت دوباره با اپل و کسب جایگاه مدیر ارشد اجرایی، جابز نسب بعدی کامپیوترهای All in One به نام iMac را معرفی می‌کند. او تاکید زیادی بر نوع طراحی محصولات اپل دارد. او در آن دوران شلوار جین نمی‌پوشیده است!

10. در سال 1997، او درباره آینده اپل صحبت می‌کند.

11. استیو جابز با ظاهری آشنا!

12. سال 1999 جابز یک iBook را در دست دارد. در این لپ‌تاپ‌ها از کارت شبکه بی‌سیم استفاده شده است. به این حال هنوز سهم اپل از بازار لپ‌تاپ‌ها به زحمت دو رقمی می‌شود.

13. آیپاد در سال 2001 معرفی شده و انقلابی در دستگاه‌های پخش‌کننده موسیقی ایجاد می‌کند.

14. iTunes Store در سال 2003 معرفی می‌شود. هر آهنگ به قیمت 99 سنت به فروش می‌رسد و در کمتر از هفت سال بیش از 10 میلیارد قطعه موسیقی از این طریق خریداری می‌شود.

15. آیپاد نانو معرفی می‌شود.

16. محصولی برای علاقمندان تصویر و ویدئو

17. در سال 2004 بیماری سرطان پانکراس در او تشخیص داده شد. درمان‌هایی روی او صورت گرفت اما تاثیرات آن تا به امروز در او دیده می‌شود. در سال 2009 عمل پیوند کبد روی او انجام شد.

18. سال 2007 تلفن هوشمند iPhone معرفی شد و ارزش سهام اپل را به شدت ارتقا داد.

19. سال 2010 دستگاه iPad معرفی شد و با آن که واکنش‌ها نسبت به آن متفاوت بود، باعث شد تا ارزش هر سهام این شرکت از 300 دلار هم فراتر برود.

20. جابز در ژانویه 2011 اعلام کرد که برای درمان باید مدتی شرکت را ترک کند. اوضاع سلامتی او مساعد نیست و حال استیوجایز از اپل استعفا داد.