توتستان
وبلاگ ادبی،سینمایی،انتقادی

فرسودگی فرهنگی و سیاسی در «زیبایی بزرگ» اثر پائولو سورِنتینو

نوشته کارلوتا فونزی کلیمان و ترجمه شه‌تاو ناصری

http://adambarfiha.com/wp-content/uploads/thegreatbeauty.jpg

تماشای زیبایی بزرگ (۲۰۱۳) ساخته پائولو سورنتینو در وهله‌ی نخست دو احساس را در بیننده برمی‌انگیزد: یکی این که فیلم چه اثر اعجاب‌انگیزی است و این که ایتالیا تبدیل به چه کشور نومید و فرومانده‌ای شده است. این فیلم ضیافت حس‌هاست، تجربه‌ای حس‌آمیزانه از عناصر بصری، واژگان و موسیقی که پریشانی دنیای به نمایش در آمده را در سایه پنهان ‌نمی‌کند بلکه عامدانه آن را برجسته می‌سازد. درباره ارجاعات این فیلم به فیلم‌های زندگی شیرین (۱۹۵۹) و رمِ فلینی (۱۹۷۲) و تراس ساخته‌ی اِتوره اسکولا (۱۹۸۰) و شب اثر میکل‌آنجلو آنتونیونی (۱۹۶۱) مطالب زیادی نوشته شده است. این شباهت‌ها به همان اندازه که مورد سوءاستفاده قرار گرفته‌اند (و اغلب برای نوشتار سورنتینو تعیین‌کننده بوده‌اند)، گریزناپذیر نیز هستند و در این مورد می‌توان بحث را با فضای فیلم و قهرمان اجتماعی‌اش، جِپ گامباردِلا آغاز کرد.

در زندگی شیرین، شخصیت مارچلو ماسترویانی به نام مارچلو، خبرنگار روزنامه‌ی نیم‌قطع و مصوری است که در آرزوی نویسنده‌شدن به سر می‌برد و اثری از او در شخصیت جِپ با بازی تونی سِرویلو هم وجود دارد. جِپ نویسنده ‌و روزنامه‌نگار است و اواخر دوره‌ی میان‌سالی‌اش را می‌گذراند. این روشنفکرِ سرخورده و زن‌باره را گروهی از دوستانش احاطه کرده‌اند: بازرگانی ثروتمند و همسرش، متفکری چپ‌گرا، بانویی اشرافی، آشنایی زیبا که با وی هم‌بستر می‌شود بدون این که از بودن با او لذت ببرد، نمایشنامه‌نویسی افسرده و منزوی، رئیس زبر و زرنگش دادینای کوتوله (جیوانا ویلورسی) و ناشر نشریه هنری بانفوذی که او برایش مطلب می‌نویسد. جمعیتی بزرگ‌تر هم این گروه اصلی را احاطه کرده‌اند و در طول پارتی‌هایی که روایت فیلم را قطع می‌کنند جامعه‌ای تفکیک‌ناپذیر را شکل داده‌اند.

فیلم از تپه جانیکولوم در مرکز رم شروع می‌شود که میدانی تراس‌‌دار است و به شهر اشراف دارد؛ جایی که جهانگردی ژاپنی که در حال عکاسی است، به ناگاه از دیدن منظره‌ دیدنی مبهوت می‌‍شود و در اثر عارضه قلبی می‌میرد. آیا فیلم‌ساز ضبط‌کردن اجباری خاطرات دیداری و سندرُم استاندال*** را به سخره گرفته که گردشگران حساس را به وضعیتی توهمی البته موقت دچار می‌کند یا که این شیوه‌ غم‌انگیز و مضحک برای ایجاد لحن فیلم به کار گرفته شده است؟

این صحنه سردرگم‌کننده آغازین به آرامی به صحنه‌ای در چشمه مجاور آکوا پائولا می‌رسد، جایی که گروه کر زنان در حال خواندن موسیقی کلیسایی است. سپس یک کات، ناگهان تقارن زیبا و آرام این صحنه را خاتمه می‌دهد و بیننده در وسط یک مهمانی بسیار پر سر وصدا، بسیار پربرخورد و بسیار مخمور قرار می‌گیرد. کارگردان خود در این باره می‌گوید: «می‌خواستم بر حس پوچی‌ای تأکید کنم که همه ما به طور مقاومت‌ناپذیری به سمت آن جذب می‌شویم. پارتی‌ها نقطه اوج این پوچی هستند، آن‌ها زیبا اما بی‌معنی‌اند.»



ادامه مطلب


نوع مطلب : سینما، 
برچسب ها : پائولو سونتینو، زیبایی بزرگ، رم، ایتالیا، فدریکو فلینی، زوال،
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 83 )    1   2   3   4   5   6   7   ...   
 
درباره وبلاگ

در این وبلاگ نظریات شخصی نویسنده در حوزه های ادبیات داستانی و سینما ذکر شده است.

Homo damnatus est ad tragoedia
Man is doomed to tragedy
انسان محکوم به تراژدی است
مدیر وبلاگ : محمدرضا آزادی
مطالب اخیر
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :