شاید بیشک پر شکوهترین دوران تاریخ ایران دوران امپراطوری هخامنشی بود.دورانی که در آن فرهنگ غنی ایرانی بر جهان شناخته شده ان روز مسلط شد و ایران بزرگترین قدرت نظامی،فرهنگی و اقتصادی زمان خود بود.متأسفانه از تمام این شکوه زیر شدت بلایای تاریخی چیز دندانگیری به ما وارثان این فرهنگ نرسیده است.در طی تاریخ هر کسی و به خصوص مهاجمان وحشی و بی فرهنگ خارجی به هر بهانه ای تاریخ،میراث باستانی و فرهنگ پر شکوه ایرانی رالگدکوب و به تارج برده اند.این باعث شده فرهنگ ما بیشتر شفاهی باشد تا مکتوب و همین ما را به نگاه و توجه به تأثیر ایران هخامنشی بر فرهنگهای دیگر که توانستند آثار خود را مکتوب و حفظ کنند جلب نموده است.اما مشکل این آثار را می توان نگاه یک طرفه آن فرهنگ یا کشور به تاریخ دانست به طوری که بسیاری از حقایق و وقایع تاریخی به حکم مصالح ملی و منطقه ای یا اقتصادی و سیاسی مورد جرح و تعدیل و تبدیل به ابزاری برای آن مردمان در آمده و با واقعیت تاریخ فرسنگها فاصله دارد.آنچه ما از ایران هخامنشی می دانیم  جز معدود آثار مکتوب موجود به تصور و نمایش آن در آثار یونانیان باستان و کمی هم نوشته های یهود محدود می شود.

یونانیان که توانستند با حفظ فرهنگ خود به صورت مکتوب در طول تاریخ به فرهنگ مسلط جهانی بدل شوند در آثار خود بدون توجه به واقعیات به خاطر ناسیونالیسم ملی خود و منافع حاکمان وقتشان تا توانسته اند چهره ای مخدوش و منفی از ایران و هخامنشیان و فرهنگشان ارائه داده اند.

امیر مهدی بدیع که یک ایرانی دانش آموخته در فرانسه بود وقتی در تحصیلاتش با مطالعه دقیق آثار مشهور و مرجع یونانی توانست به درک کاملی از این جفای تاریخی در حق فرهنگ و تاریخ ایران رسید.او دریافت که تاریخ دانان و تاریخ نگاران غربی از ابتدای شروع نگارش تاریخ یعنی از زمان کتاب تواریخ هرودوت تا کنون به خاطر حفظ هژمونی جهانی یونان،روم، و متعاقباً فرهنگ غربی با تکرار افسانه های دروغین و جعلی هرودوت در کتابهای تاریخ و دروس مدارس و دانشگاهها توانسته اند سیمایی وحشی و غیر واقعی از شرق و فرهنگ غنی آن در ذهن مخاطبان خود وارد کنند که به نوعی تقدس برای این فرهنگ بدل شده است.او با کند و کاو دقیق آثارتمام نویسندگان باستانی یونان و روم که نوشته‌هایشان به نحوی با موضوع مورد نظر مربوط می ‌شده‌اند مانند توسیدید، پلوتارک، دیودورس سیسیلی، کتزیاس از طریق فوتیوس، گزنفون، آیسخولوس یا اشیل، افلاطون، پائوزانیاس، افوروس، استرابون، لوکیاس، لیکورگوس، ایسوکراتس، آریستوفان، کرنلیوس نپوس، تئوپومپوس، یوستینوس، نیوکولاس دمشقی، کرنلیوس تامسوس و آثار نویسندگان عصر جدید آلمان، فرانسه، انگلیس، ایتالیا و آمریکا گاستون ماسپرو، بوسوئه، ولتر، پُل کلوشه را نیز بی‌رحمانه به نقد کشیده‌ و تصویر دقیقی از این ستم بزرگ را نمایش داده است.البته بوده اند نویسندگانی مثل افلاطون ، توسیدید و گزنفون که تصویری متعادل تر و انسانی تر از ایران و ایرانی ارائه داده اند اما همانها هم بسیار زیر نفوذ تواریخ هردوت بوده اند. در سراسر قرن بیستم تمام کتاب‌های تاریخ غربیان چه مدرسه ‌ای و چه دانشگاهی نه تنها دروغ‌های عجیب و آشکار هرودوت را پذیرفته و مورد استناد قرار دادند، بلکه در بسیاری جاها از آن نیز فراتر رفته و با تفسیرهای دلخواهانه و ضدعلمی بر آب و روغن آن افزوده و پیوسته ایرانیان را خوار کرده، و گناهکار و وحشی و واپس‌مانده وانمود کرده‌اند و این در واقع اروپاییان بوده‌اند که برای واژهٔ «بربر» که از نظر خود یونانیان معنایی جز «بیگانه و غیر یونانی» نداشته‌است، بار معنایی «وحشی» را تراشیده‌اند.

بدیع در کتاب ایرانیانو بربرها با کمال دقت با بررسی همان آثار یک سویه و متملق غرب و با دقتی مثال زدنی توانسته با هنر مقایسه و تطابق بین این متون ضمن رد بسیاری از ادعاهای هردوت تصویری شفاف تر و واقعی تر از ایران هخامنشی عمق نفوذ و درخشش فرهنگ آن دوران در رشد و اعتلای فرهنگ یونانی غرب و جهان امروز ارائه دهد.این کتاب به نوعی اعاده حیثیت از ایران و ایرانی در فرهنگ غرب است و نشان می دهد بسیاری از دستاوردهای امروزین غرب که خود را به آن مفتخر می دانند به نوعی از شرق و فرهنگ ایرانی وامگیری شده و نامردانه به نام آنها و برای آنها در تاریخ ثبت شدهاست.

کتاب در بعضی مواقع بیش از ده بار بر یک موضوع تأکید می کند تا برای انسان مسخ شده غربی در نگاه هرودوتی به تاریخ آرام آرام شک منطقی ردباره آن ایجاد کند.البته این کتاب رای ما ایرانیان برای درک عمیق فرهنگ باستانی کشورمان و اعاده غرور ملی خود و آشنایی با دستاوردهای فرهنگی خود بسیار مؤثر است.

من پیشتر نیز آثاری در نقد تاریخ تمدن غرب از نویسندگان مختلف و تأکید بر تقلید غرب از شرق کهن در دوران باستان و بعد تصرف عدوانی این دستاوردهای شرقی خوانده بودم اما شاید هیچ کتابی با این دقت و موشکافی به نقد تاریخ یونان باستان و نگاه غرب به این دوران سرنوشت ساز تاریخ که به نوعی آغاز خیزش غرب بود نخوانده بودم.این کتاب که در 15 جلد به بررسی وقایع بین آغاز جنگهای ایران و یونان تا مرگ اسکندر در طول حدود سیصد سال می پردازد.این کتاب تا کنون دو بار یک بار توسط احمد آرام و دوباره توسط قاسم صنعوی، مرتضی ثاقب فر و عبدالمحمد روحبخشان از زبان اصلی آن که فرانسه بوده ترجمه گردیده است.